I hate myself

Kasasabi ko lang na busy ako pero blog pa rin ang inaatupag ko. Babatukan ko na talaga sarili ko e.

In fairview to me, naipasa ko na naman ang paper na dapat kong ipasa ngayon. Nagawa ko na rin yung assignment ko para sa klase ko mamaya. Pero, sa totoo lang hindi ako masaya.

Hindi ako satisfied sa nagawa kong papel. Tinapos ko siya, para umabot sa deadline. Ako na lang yata ang kilala kong gumagawa ng isang bagay para lang may magawa. Wala akong sense of pride. I mean, hindi ko kayang maipagmalaki yung mga ginagawa ko ngayong mga papel. My gulay, nasa graduate program na ako, pero ang attitude ko e pang-highschool pa rin. Eh dapat lahat ng nasusulat ko e publishable material na. Eh mahihiya nga akong ipabasa yung papel sa aking kapatid, magfi-feeling pa ako na pwedeng i-publish.

Pinipilit ko lang ba ang sarili ko na maging academic person? Dapat yata hindi ko na ginagawa itong ginagawa ko ngayon at nagko-concencentrate na lang ako sa mga non-academic stuff.

Baka ilusyon ko lang na kaya kong maging doktor balang-araw; na balang-araw magkakaroon ako ng sariling school; na balang-araw uupo ako sa isang posisyon sa DepEd (syempre as secretary); na balang-araw magiging chairman ako ng mahal kong departamento.

Kung magpapatuloy ako sa gawa ko ngayon, baka hindi na dumating yang balang-araw na iyan.