Feelings ng Dyosa

2006-09-22T21:10:00.000+07:00

ala-ala ng tagsibol

2006-04-27T15:22:00.000+07:00

tulog muna ako
at sa paggising,
bagong bahay.

The New Acad Year

2006-04-11T11:21:00.000+07:00

I had a blast from our Hanami-BBQ party last Sunday. There were about 20 of us, 3 were Japanese friends and the rest were proud pinoys and pinays. We feasted on terrific food, welcomed new students, enjoyed the cherry blossoms, said goodbye to vacation, while celebrating the beautiful spring season. Here is a nice picture of us under a cherry blossom tree.

Happy times are gone. I now say hello again to studies, which is a different kind of fun. Second year of grad school. I won't be taking so much classes like I did the last time. I've almost completed my course work and it's now time to concentrate on my thesis. I have nine months to finish that. No worries yet, I guess.

Since my acad load will be lighter, I will have little projects to keep me busy. Two new temporary blogs, one for Filipino students here in Kyoto, and the other about Philippine languages, which will be co-managed by linguist-in-waiting. I also plan to collect some materials to be used as exercises for Japanese language classes in our department back home. And I will work onto something publishable in a journal this sem. I hope I can see my name in print before the year ends. Or better yet, before the fall sem starts.

Yes! I have objectives. Now, I only have to take action. And I will.

Nasaan na yung dalawang buwan???

2006-04-06T17:04:00.000+07:00

Pasukan na naman bukas. Natapos din ang bakasyon. Hindi ko naenjoy ng buo. Bakit? Kasi nung February, buong buwan akong giniginaw. Sino ba naman ang sisipagin na maglakwatsa kapag sumasakit ang ilong at ulo at ngipin dahil sa lamig? At nung March naman, ang pangit ng weather. Malamig pa rin, nagsnow pa, tapos umulan-ulan pa. Konti lang yung lakwatsa ko. Pero ok na rin, kasi konti din lang ang gastos.

Last day ng March, nagtrain ride kami mula Kyoto hanggang Hiroshima. Alas-sais ng umaga nasa loob na kami ng train. Sa loob na rin kami naglunch, sandwich lang naman. Almost 6 hours para pumunta sa Hiroshima. Nagtitipid kasi kami kaya dehins kami nagbullet train. Limang oras lang kaming namasyal sa Hiroshima. (Saka na lang ang pictures dahil nasa ibang camera.) Bago mag-five thirty nasa train na naman kami. Nagdinner kami ulit sa loob ng train, kumpletong meal. Tapos, bumili ng alcoholic drinks at nag-inuman kami sa train. Bagong experience na naman. Hanggang tingin lang ang mga ibang pasahero sa amin kasi wala kaming pakialam basta lumalaklak kami.

At bukas, resume na naman ang estudyante blues ko. May apat na units pa akong natitira. Dalawang subjects para sa thesis. Parang tinatamad na akong kumuha ng extra subjects. Kailangan ko lang magsipag talaga para makagawa ng papel at ng makapagbasa naman ako sa conference habang nandito.

Pero bago ang lahat, tatapusin ko muna ang KareKano anime series.

Malinaw na...

2006-04-05T22:36:00.000+07:00

...ngayon kung bakit ako tumataba.

Yung panghigop pa lang ng sabaw ng ramen e, GIGANTIC na! Mayaman pa ang ramen na iyan sa karne, limang hiwa, hindi katulad ng sa iba na isang lang.

Kung ipagpapatuloy ko ang pagkain ng ganyan kadaming amount ng food every meal, baka hindi na ako kayanin ng bisikleta ko.

At baka magkasakit pa ako dahil sa mantika at alat.

Ok lang siguro. At least hindi ako matitigok nang gutom.

Greatest Things

2006-03-26T23:42:00.000+07:00

I just heard a beautiful sermon at the Church today, by a Pastor and I was reminded of the three greatest things today.

GREATEST TRUTH: God so loved the world.

GREATEST GIFT: He gave us His only Son, Jesus Christ.

GREATEST ASSURANCE: He who believes in HIM shall not perish but have eternal life.

I am not that religious, but it is good to be reminded of these things. We all live busy lives and sometimes don't have the time or energy to reflect about stuff. If we are not in the habit of doing this reflection thingy, now is a good time to start. After all, it is Lent.

Hisashiburi no Ii Tenki

2006-03-20T18:23:00.000+07:00

Medyo matagal-tagal din nag-uulan dito, gloomy, walang sigla. Kaya naman kanina, sinamantala kong maglakad mula bahay hanggang school, 30 minutes din yun. Palagi na pala akong naglalakad, bilang exercise. Bitbit ang aking digicam, naisip kong pumasyal muna sa isang templong madadaanan ko. Namumulaklak na daw ng plum. At kahit hindi ako girly-girly, mahilig ako sa flower (so girly-girly nga ako?). At hindi naman ako nadisappoint sa pasyal ko na inabot ng isa't kalahating oras.

Hindi pa naman in full bloom pero marami na ring bulaklak. Kaya naman madami na ring mga Japanese na namamasyal at kumukuha ng pictures. Kokonti nga lang ang kabataan. Karamihan, mga nanay at tatay, at lolo at lola. Bihira na lang kaya ang nakaka-appreciate ng ganitong ganda ng buhay?

Buti na lang at sobrang maganda ang panahon. Ang sarap maglakad-lakad. Ang gaan-gaan ng feeling. Ang reklamo ko lang ay wala akong kasama kaya puro bulaklak ang pictures ko. Pero nakahanap pa rin ako ng paraan para maisama ang mukha ko kasama ng mga bulaklak.

Ang sarap ng pakiramdam. Lumabas ako ng temple na nakangiti. Mahirap iexplain. Pero sigurado ako naramdaman niyo na rin yung ganung feeling na magaan, masaya, at maganda ang mundo.

Eto ang ilan sa mga pictures na kinuha ko.

Madami pang pictures rito kung gusto niyong makita.

Sa gitna ng somewhere

2006-03-15T21:16:00.000+07:00

Ang Mt. Hiei ang pinakamataas na bundok sa Kyoto. Yung kalahati nito. Ang kalahati ay nasa Shiga Prefecture, katabing probinsiya ng Kyoto. Nagdrive kami paakyat ng bundok, salamat sa host father ng isang kaibigan. Buti na lang at maaraw kaya kita ang Shiga at ang Biwa Lake. Yung kabila, Kyoto, medyo maulap. Tapos nagsnow pa kahit middle of March na.

KYOTO

SHIGA

Pag nasa gitna ka pala ng something, unang nararamdaman ang kalma. Kita mo kase ang both sides. Kita mo ang parehong maganda at pangit. Parang kaya mong kontrolin ang sitwasyon. Pero hindi rin madaling magdecide. Kasi mas madami kang kinokonsidera. Mas madami kang nakikita kaya mas madaming kailangang isa-alang-alang.

Mas madali kayang ipaglaban ang isang side kapag walang alam sa kabilang side? Siguro, pero madaling mahanapan ng butas, ng kakulangan. Kapag alam mo naman ang dalawang side, kita mo ang lakas at hina, mahirap manindigan para sa isang side lang di ba? Kasi palagi mong irara-rationalize, titimbangin. Hanggang sa maisip mo na pinakamagandang puwesto sa gitna. Informed ka.

Pero pag informed ka na naman, hindi malayong maramdaman mong mas mataas ka sa ibang tao. Kasi feeling mo alam ang dalawang side. Madali mong mapintasan ang isang side, at madali mo ding mahanapan ng maganda ang isa.

Oops... Bakit ba dito napunta ang entry na ito? Gusto ko lang naman ishare ang pix na nasa gitna ng Kyoto at Shiga. Babalikan ko na lang ito.

USJ conquered... again

2006-03-12T11:03:00.000+07:00

Salamat at bumisita ang dalawa kong orgmates na taga-Tokyo, dahil kung hindi palagi ko na lang idadahilan ang katamaran sa hindi ko pagpunta sa Universal Studios Japan. Nakapunta na kasi ako dito, noong 2001, kabubukas pa lang niya iyon. At madami ng nagbago. Sobrang na-enjoy ko ang trip namin sa USJ. Ang saya ng mga rides. Kahit na ang waiting time ay 40minutes - 2hours! Inuna namin ang Jurassic Park ride, tapos yung Snoopy ride (para ka lang nasa slide sa Splash Island), nag-ET ride din, Back to the Future ride at ang bagong Spiderman ride, at Shreck 4D animation. Ang cute ng ET. Pambata. Panalo ang Spiderman, ang haba. Yung 4D animation, ghost yung pandak na prince at kinidnap ulit si fiona. Parang water ride din kasi nababasa kami. Pero nasa theather kami. Galing no?
Feel ko ulit na bata ako. Pero feel ko din na matanda na ako. Twenty years old yung mga kasama ko. At ako'y 26 na. Nararamdaman ko talaga na ang tanda ko na. Sinasabihan na ako nung mga orgmates ko na baka mahuli na ako sa biyahe. Aba! Kung sa ganung aspeto e bata pa ako. Wekekeke.

******************************

Nag-18 na yung bunso namin kahapon. Nung nag-18 din yung isa kong kapatid, nandito na ako. Weird. Dapat nandoon ako, pero nandito naman ako. Ganyan talaga siguro ang buhay.

******************************

Malapit na namang magstart ang semester. Mapupuno na naman ng kwentong school ang blog. Wala nga pala akong nagagawa para sa aking thesis. Kahit na ang dami ko ng hiniram na libro para basahin. Yung Chronicles of Narnia naman ang inuuna ko. Pag natapos na lang siguro yun.

Huwag Manigarilyo

2006-03-09T15:34:00.000+07:00

Grade 2 ako noon. Unang hithit ng sigarilyo. Pinabili ako sa tindahan, at ako na rin ang nagsindi. Naubo ako. Ang baho pa.

Highschool. Bumili ako ng isang stick ng hope. Eksperimento lang. Umakyat ako sa 2nd floor ng bahay namin. Sinindihan ang stick. Ubo ulit. Tapos bigla ako tinawag sa baba para utusan. Naubos mag-isa ang sigarilyo.

College. Halos lahat yata dumadaan sa ganitong stage. Inaya ako ng blockmate. Tatlo kami. Iisang P.E. Habang binabaybay namin ang madamong daan papunta sa Vanguard. Sisindi muna kami. Share lang kami sa isang stick sa umpisa. Habang tumatagal, napapadami. Hindi naman kami naging adik sa usok. Paminsan-minsan lang naman. Pag nagkukwentuhan sa tambayan, kapag naglalakad sa sunken garden, kapag may fair o concert sa campus. Social smoker lang naman. Ni hindi ako bumibili ng sigarilyo ko. Hanggang hingi lang. Hithit-buga pa.

Nung dumating ako dito, smoker lahat ng kasama ko. Puno ng usok palagi ang karaoke box, ang baho ng damit namin pagkatapos mag-inuman o magsayawan. Hanggang hingi pa rin lang ako. Pero madami-dami na akong nahihingi.

Nagsi-uwian na yang mga kaibigan kong yan. At ang mga friends ko ngayon e clean living. Di na rin ako naninigarilyo. Hindi ko naman hinahanap. Alam ko naman na masama sa katawan, papangit, kukulubot ang balat, babaho hininga, pwedeng maging baog.

Kaya nabigla ako kagabi habang naglalakad pauwi kase hinanap ko. Wala akong kendi o tsokolate na pwede sanang pumalit sa urge. Una kong nakita ang vending machine ng sigarilyo.

Unang kahang binili ko. At huli.

Extended

2006-03-08T18:30:00.000+07:00

Akala ko hindi na ako magba-blog. Pero gusto ko lang ipaalam ang magandang balita.

Isang taon pa ako dito. Yehey! Kinompirma ang aking extension kahapon mula sa email ng international center ng school.

Matatapos ko ang aking MA (sana) ng may suporta mula sa aking padrino (para naman masuportahan ko ang kailangang kong suportahan).

Isang taon. Mahaba na maigsi.

Konting tiis pa.

Konting saya pa.

Nakakatakot ang araw na ito

2006-02-22T17:04:00.000+07:00

Unang nabasa kong article ay ito:

Arroyo: I'm the best person to lead

May halong pandidiri ang takot. Hindi rin ako makapaniwala na kaya pang magpahayag ng presidente ng pilipinas ng ganyan gayong sinusuka na siya ng bansa.

Pero may counter attack naman agad si FVR.

Ramos to Arroyo as best person to lead: "That's your opinion"

Supalpal.

Tapos ngayon-ngayon lang (7pm, Japan) ito naman ang nakita kong picture sa www.inq7.net.

Pansinin niyo lang kung kaninong mga kamay at braso ang magka-angkla. Totoong sa panahon ng kalamidad kailangang magka-isa para matulungan ang mga nangangailangan. Pero ewan ko. Hindi ako mapalagay dito sa picture na ito. Sana hindi ako bangungutin sa aking pagtulog.

26 is a good number

2006-02-08T12:16:00.000+07:00

It is the 13th even number.
It is the sum of the 5th, 6th, and 7th Fibonacci numbers. (5+8+13)
It is the only number to be directly between a square and a cube. (25, 27)
The human foot has 26 bones.
The English alphabet has 26 letters.
A carefree wonder rose has 26 petals and a mango spray plant has 26 leaves.
The atomic number of Iron is 26. (I regularly take Ferrous sulfate vitamins because of my family's blood illness history)
The error of Georgian calendar per solar year is 26 seconds.
Yahweh, the Hebrew name for God or Jehovah, is expressed as a Tetragrammaton of Hebrew letters Yod, Heh, Vau, Heh or YHWH = 10 + 5 +6 + 5 (I didn't get this one.)

26 is my waistline (to-be)

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

At age 26:

Rembrandt (1606-1669), paints The Anatomy Lesson of Dr. Tulp (1632)
Albert Einstein (1879-1955), publishes 5 papers in Annalen der Physik (1905) on the photoelectric effect, statistical mechanics, Brownian motion, special theory of relativity, and relationship between matter & energy: E=mc2
Pablo Picasso (1881-1973) paints Les Demoiselles d'Avignon (1907)
Margaret Mead (1901-1978), anthropologist, publishes Coming of Age in Samoa (1928)
Joe DiMaggio (1914-1999) sets baseball record by hitting safely in 56 consecutive games (1941)
Grace Kelly (1929-1982) stars in Dial M for Murder, Rear Window, Country Girl (1954)
Charles Revson (1906-1975) starts his own cosmetic company, Revlon, Inc. with $300 (1962)
Barbra Streisand (b. 1942) wins Best Actress Oscar for her first film Funny Girl (1968)

Diosa4ever (1980-present) still taking her MA degree; misses her family, friends, paeng, paeng's family, UP, isaw, tukneneng, sisig, tilapia, palabok, SM City, Chickenjoy, billiards, tricycles, eat bulaga, and many more; dreams of reading academic paper(s) in conference(s); plans to write a linguistic textbook or workbook featuring the beautiful Philippine languages (probably not in the next two years)

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

I turn 26 today, another birthday away from home.
Meron bang malungkot na birthday song?

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
facts from http://www.wisdomportal.com/Numbers/26.html

THEME FROM NOONTIME SHOW

2006-02-05T01:27:00.000+07:00

by ITCHYWORMS

Halina at sumama
Sa programa na pangmasa
Hindi kailangang magaling ka
Basta't bibo't bongga ka

Wala naman kayong alam
(Ginagawa kayong tanga)
Laging sinusubaybayan

Pumila nang maaga
Para makuhanan ng camera
Pumorma ng magara-ha!
Malay mo madiscover ka!

Hinihintay nila kayo
(Ang dami nyong uto-uto)
Itapon na ang utak n'yo

Sali na, dalhin ang barkada
Umuulan dito ng pera
Sali na, pati ang pamilya
Sa happy-sappy magic-plastic
Ihaw-ihaw all-time
Noontime show

Sumasayaw, umaawit
Sila kahit na pangit
Walang duda benta sia
Dahil guwapo at maganda

Hindi naman kayo tanga
(Ang dami pa namang iba)
Gustong-gusto n'yo pa sila

Sa libu-libong nakatunganga
Kami lang ang inyong pag-asa
Tumutok na bawat tanghali
'Wag na wag kayong babawi

Sumunod ka na lang sa uso
E ano kung hindi bagay sa 'yo?
Sambahin ang mga artista
Sundan ang bawat kilos nila

Gasgasin mga lumang plaka
Hanggang dito na lang ang masa
Ganito dapat pumorma
Para magmukhang artista

Ganito dapat ang kulay
Para umunlad ang buhay
Ganito dapat pag banda
Pagkanta may epal na artista

Hanggang dito na lang ba ang masa?
(Hanggang dito na lang ang masa)

Sali na dalhin ang barkada
Umuulan dito ng pera
Sali na pati ang pamilya
Sa happy-sappy magic-plastic
Super-duper bonggang-bongga
Ihaw-ihaw all-time
Noontime show

**************

Bakit kailangang mangyari ang ganitong trahedya?

2006-01-27T10:06:00.000+07:00

Natapos din

2006-01-25T16:56:00.000+07:00

Wala na munang problema sa mga papel hanggang february. Buti naman. Napagod talaga ako. Kahapon, pagod na ako at nagpapanic na rin, sumabay pa ang lungkot at tinawag pa ang frustration. Bigla na lang dumadating ng walang pasabi. Mga pinakaayaw kong klaseng bisita sa lahat ang ganyan. Pero kelan mo nga naman iimbitahan ang mga ganitong feelings di ba?

*******

Manonood dapat ako ng Chronicles of Narnia ngayon, kaso March 4 pa ang showing dito. Parang ang layo namin tuloy sa sibilisasyon. Basahin ko muna siguro yung libro.

*******

Dalawang linggo na akong natutulog ng madaling araw. Nung umpisa, akala ko epekto ng kape. Pero nitong nakaraang linggo, kahit anong pilit kong tulog, hindi ako dinadalaw ng antok. Eto ba ang insomnia?

*******

Pupunta ako ng Tokyo sa weekend. Raket. At guguluhin ko ang mga kapwa ko diosa doon. Matagal din akong naburo dito sa Kyoto.

*******

At last, bakasyon na. Pero wala akong sigla para mag-yehey. Bukas na lang siguro. Itutulog ko muna ito. Sana makatulog ako.

Esep-esep lang...

2006-01-19T22:38:00.000+07:00

Five days bago ang deadline ko. Hindi na ako natuto na magsimula ng mga bagay ng maaga para hindi ako naghahabol. Ewan ko ba. Hindi na ako nagrereklamo. Ganito talaga. Kahit isang libong beses ko nang sinabi sa sarili ko na hindi na dapat nauulit ang ganitong sitwasyon kung saan nawiwindang ako dahil din sa mga gawa ko, hindi ko maturuan ang sarili ko.

Ang laki motivation talaga ng deadline. Kaya eto ako ngayon, nagsusulat ng apat na paper ng sabay-sabay. Naloka ang housemate ko ng sinabi kong wala pa akong natatapos pero apat na nasimulan ko. Bakit daw hindi ako magconcentrate muna sa isang papel para may matapos ako.
Nyek. E di ako naman ang naloka nun. Hindi ko kaya ang nagko-concentrate sa isang bagay. Sayang naman kung may naisip ako na hindi related sa ginagawa ko. Sayang yung moment.

Kaya kailangang maraming ginagawa. Para madaming natatapos di ba?

At sa totoo lang, masarap yung feeling na may nagagawa at natatapos ka kahit gipit sa oras.

Nabibilib ka sa sarili mo.

******************************
Para sa mga taong gumagawa ng mural tag, sana may i-tag din kayong iba para naman hindi magstop di ba?

Mural Tag

2006-01-17T19:43:00.000+07:00

Dahil sabi ni LIW na magrelax ako, kaya ipopost ko muna ito. Galing kay ben.run ang mural tag na ito. Ayon sa pagkakaintindi ko, magdadagdag tayo ng artwork, kahit ano, sa brick wall, mga 10% ng space, at mas magandang ilagay din natin ang ating url. Hindi niyo maintindihan? Bahala kayo sa buhay niyo! Joke. Tingnan nyo na lang yung post ni ben.run para mas malinawan ang mundo niyo. Tingnan natin kung saan makakarating ito. Tinatawagan ko sina:

Paeng
Gelay
Fiey
Popin
Flex J
Guia
Sam

para ipakita ang angking galing sa pagcut-and-paste. Alam kong busy kayo kaya alam kong magagawa niyo ito. Parang ako. Ito pala yung mural.

Para sa history tag, add niyo dito ang tag kung saan makikita itong post mismo.

1. ben.run
2. Linguist-in-Waiting
3. Feelings ng Diosa

At pag ikaw ang pansampu sa listahan, magleave ng comment kay ben.run at siya na ang bahalang gumawa ng final link chorva. Ang daming kailangang gawin no? Kung Promil (o S26) Kid kayo, yakang-yaka niyo ito.

About Me

2006-01-14T22:39:00.000+07:00

Hay naku. Alam naman ng tao na nagpapakabusy ako dahil panahon na ng katayan ng mga estudyante dito at ayaw kong makatay. Hindi pa ako ganun kataba! Pero sabi ni Paeng, try ko daw ito. Try naman ang beauty ko. Masunurin po talaga ako.

Ten Top Trivia Tips about Ria Parsram!

Ria parsram is born white; her pink feathers are caused by pigments in her typical diet of shrimp!

In Vermont, the ratio of cows to ria parsram is 10:1!

The pharoahs of ancient Egypt wore garments made with thin threads of beaten ria parsram.

Wearing headphones for an hour will increase the amount of ria parsram in your ear 700 times.

Ria parsram invented the wheel in the fourth millennium BC.

The horns of ria parsram are made entirely from hair!

Red ria parsram at night, shepherd's delight. Red ria parsram at morning, shepherd's warning.

Ria parsram is often used in place of milk in food photography, because milk goes soggy more quickly than ria parsram!

The International Space Station weighs about 500 tons and is the same size as ria parsram.

If you lie on your back with your legs stretched it is impossible to sink in ria parsram.

YATTA!

2006-01-14T13:08:00.000+07:00

Hindi ko pa tapos ang mga dapat kong gawin, pero kanina may nagawa akong ikinatuwa ko talaga at talagang gusto kong ipagmalaki.

Dito sa Japan, pagbibisikleta ang pangunahing gamit ko kapag pumupunta sa eskwela o kaya ay naglalakwatsa. Maswerte ako at natuto akong magbike noong elementary, pagkatapos ng maraming semplang na hanggang ngayon ay may ebidensya pa rin sa mala-pal0-palo kong legs. Dahil sa pagbabike, nakakatipid ako sa pagsakay ng bus (220yen, regular na pamasahe).

Kaya lang, hindi ko keri ang kakaibang talento ng mga Hapon dito. Ang mga nanay, may sakay na anak sa harap at likod, ang mga estudyante, habang hawak ang mga cellphone, pwedeng may kausap o kaya ay nagte-text, walang problema. Nung nagsnow, meron pa ring mga nagbike (pero may nakita akong sumemplang, nabighani yata sa akin).

Ang hindi ko kinakaya e kahit anong lakas ng ulan, andyan pa rin ang mga estudyanteng nagmamadali pagpasok sa skul. Wala akong magawa kundi sumakay sa bus o kaya ay maglakad (30mins) kapag naulan dito.

Pero kanina, kakaibang umaga. Umuulan, hindi lang basta ambon. Kapag nagbus ako, late na naman ako sa klase, pag naglakad naman ako, basa na pantalon ko pagdating sa skul. Kaya naglakas-loob akong magbike ng nakapayong!

At umabot ako sa skul ng walang gasgas, at may karagdagang pride. May natuklasan na naman akong kaya kong gawin. YATTA!

14 days

2006-01-11T10:41:00.000+07:00

14 days before the semester ends. Yehey! Bakasyon na naman. Pero bago ang sarap, kailangang maghirap muna. Bakit kaya ganyan? Mas masarap ba talaga ang mga bagay-bagay kapag pinaghirapan? Hindi ba puwedeng sarap na lang forever and ever and everness? Boring...

Ang 14 days ng paghihirap ko ay nakasentro sa academic stuff. Kayang-kaya ko yan. Dahil kung hindi, patay-patay ako. Baka bigla akong ipadeport. Marami pa naman akong pangarap sa buhay ko dito. Tulad ng pagtry ng winter sports, pagbili ng game cube para makapagpraktis ng taiko at dance-dance rev, at pamamasyal. Mga importanteng bagay, na kailangang marealize dahil may benefits sa future ko (kung ano, pag-iisapan ko pa).

As of writing, meron pa akong 7 papel nga, dalawang exam, at isang website. Tungkol sa corpus linguistics ang apat. May data na ako, may topic, ang mga software ay nasa school. Ang mga words na bubuo ng sentences na magiging part ng paragraphs na pupuno sa mga bond papers ang hinihintay ko. Dalawang papers naman tungkol sa sociolinguistics. Isang topic ko ay tungkol sa mga SONA ni GMA. Yung isa, tungkol siguro sa silence. Hmmm, tahimik muna ako.

Yung natitirang isang papel ay for editing na lang. Malapit na iyon.

May exam ako mamaya at sa 21st. Hindi ako masyadong nagrereview. Hindi ko na kailangan. Mayabang ako e.

Yung website naman, ok na ang template. Nagawa ko na rin naman yung content. Kailangan lang ay pagsama-samahin ito para maging isang panalong site. Boring nga ito kase ang ginawa ko e yung required sa class. Hindi ko naitanong kung pwedeng tungkol sa wikang Hapon ang gawin kong exercises. Sayang.

Mukha bang I am on top of everything? Hmmm, sa totoo lang I am just on top of my futon.

Nandito na...

2006-01-03T23:29:00.000+07:00

...ang 2006.

Akemashite Omedetou Gozaimasu. Yan ang batian dito. Ang akemashite ay isang form ng verb na AKU na ang ibig sabihin ay open, burst, unlock. Congratulations naman ang meaning ng dalawang sumunod na salita. Nang una ko itong marining, tinanong kung bakit nila kino-congratulate ang isa't-isa sa pagpasok ng bagong taon. Naisip ko lang na "Congratulations, buhay ka pa sa pag-open ng bagong taon, kahit sangdamakmak ang naging problema ng nakaraang taon. Congratulations at buhay ka pa para sa isang bagong simula." Hmmm, pwede.

Magbabalik-tanaw pa ba ako? Hindi na siguro. Basta, alam ko maraming nangyari at marami akong nagawa last year. Mas madami nga lang akong hindi nagawa o hindi nagawa ng tama. Pero okay lang. Masaya naman ako, sa tingin ko. At madami din naman akong napasaya, sa tingin ko pa rin.

Gagawa pa ba ako ng listahan ng mga resolusyon? Parang isang beses ko lang ginawa ito, hayskul pa ako nun. Hindi naging uso yan sa akin. Sa ngayon, alam ko na naman ang mga dapat kong baguhin, dapat gawin (bukod sa mga school requirements), dapat itama, dapat dagdagan, at dapat bawasan (tulad ng taba). At malamang sa hindi, madami pa akong matutuklasan na kakulangan ko na dapat punuan. Kahit na diyosa na kase ako, hindi pa rin ako perpekto. Kainis nga eh.

Wala akong definite na resolusyon pero mayroon akong mga wish.

Sana ay maging makabuluhan ang taong ito para sa ating lahat.
Sana kumonti na ang nagugutom.
Sana mas marami ang makapag-aral.
At sana, matapos ko yung pitong papel ko bago mag-January 25.

Tuloy na tuloy pa rin ang Pasko*

2005-12-27T19:27:00.000+07:00

Late na ang entry ko. Ngayon lang kasi ako natigil dito sa bahay simula ng magstart ang bakasyon nung 23rd. Pumunta pa ako sa school ng araw na iyan kahit winter break na at holiday pa (birthday ng emperor). Pupunta pa dapat ako nung 24th sa school kaso sobrang busy. Tumulong na lang kami mag-ayos ng pagdadausan ng Christmas party sa church. Tapos nakapagshopping pa kami. Umattend ng mass nung gabi dahil yung paring pinoy ang nagcelebrate. Tapos, tuloy na sa kainan. Kainan, kantahan. May magic sing sa pinuntahan naming bahay. At hanggang alas tres kami dun, naggagambala ng mga kapitbahay.

Pag-uwi namin dito sa bahay, hindi pa kami natulog. Naghiwa muna kami ng apat na kilong manok para sa party. 6am na kami natapos, with matching sugat dahil puyat na antok na.

At sa party sa church, naglabasan na naman ng pinoy na hindi nakikita tuwing linggo. Lahat nakangiti, kahit alam mong mga puyat. Ang daming bata. At ang daming pagkain. Kahit malayo sa mga pamilya nila, may pamilya pa ring nabuo dito sa Kyoto. What is it with Christmas and Pinoys ba?

Hindi lang para sa mga Pinoy ang party. May mga friends din from all over the world. At may special guest pa! Hindi ko lang matanto kung siya ba si Santa Claus in Pope's dress o si Pope na suot ang damit ni Santa Claus?

Lumipas na ang 25th. Tapos na ang Christmas dito sa Japan. Im sure sa Pinas hindi pa. Dito naman busy na ang mga tao, lalo na ang mga housewives sa paglilinis ng bahay para i-welcome ang bagong taon.

Ibang pagsalubong din dito. Punta sa tempre, magpatunog ng kampana. Walang paputok (malamig kasi). Walang ingay. Iba.

Well, pagkasama naman ang mga Pinoy, maingay. Pwede na rin yun.

Let's welcome the NEW YEAR with a bang!

----------------------
*isang kanta ng APO Hiking Society

2005-12-25T22:36:00.000+07:00

I hope we spend Christmas day in a very meaningful way.

A BLESSED MERRY CHRISTMAS TO ALL!!!

Let it snow (3x)

2005-12-22T10:34:00.000+07:00

Kagabi pa walang tigil ang pagsnow. Hindi na nakakatuwa. Malakas pa ang hangin. Kaya kahit anong payong ang gamitin e nagmumukha pa ring walking snowman ang mga naglalakad. Nakakatakot magbike. Pero meron pa ring mga matatapang (o kaya matindi ang pangangailangan). Walang choice kundi magbus. Pero ang bus hambagal. Mas mabilis pa kung maglalakad. Nakakatakot din kase may nadaanan kaming dalawang bus kanina na tumama sa sidewalk. Wala namang casualties. Nadulas lang siguro.

Dito sa school, nabago ang schedule ng 1st at 2nd period. Kaya naman yung mga estudyanteng maaga dumating, e nagpalipas muna sa paggawa ng mga snowman at pagbabatuhan ng snow.

How immature. Haha! Bittermelon ako at hindi makasali.

So near yet so far

2005-12-20T14:25:00.000+07:00

I am 3 days and a conclusion away from my much-awaited, much-needed vacation. Everybody here calls it the winter break, but in my heart, it is my christmas break. Nyek.

And how am I going to spend this two-week vacation?

Go out everyday and every night for karaoke, drinking, dancing sessions?
Nope.

Buy gadgets that I don't how to use?
I don't have the money for those stuff.

Stay up late at night watching movies because I don't have classes the next day?
I don't need a vacation to do this.

Then what? How?

SCHOOL STUFF!!! SCHOOL STUFF!!! SCHOOL STUFF!!! SCHOOL STUFF!!!

I have 7 papers, two exams, and a webpage to do before the semester ends, which is on Jan. 25. Little more than 3 weeks after the winter break.

In times like this I need a juicy fruit gum and a chocnut. Or maybe I should just change my carreer plans. Why would I teach when I know I can have a job that will pay me, maybe 4 times more than what I will receive from teaching? Why o why o vaahkeet???

Why am i asking myself this? Alam ko naman ang sagot.

Tumambad na t!t!

2005-12-16T10:46:00.000+07:00

Kahapon tumakbo na naman ang mga APO fratmen para sa annual Oblation Run event. Obviously, na-miss ko siya. Pero ok lang. Nakaranas na rin naman akong makipagsiksikan, makipagtulakan, pagpawisan (dahil sa init... ng panahon), mawalan ng boses sa katitili sa panonood ng mga lalaking na ipagmalaki (kahit may mga dapat tinatago na lang) ang kanilang mga pagkalalaki (iba-ibang hugis, kulay at laki, o liit). May pauso na rin ngayon na magbibigay ng rose. Parang wala pang ganyang gimik nung una akong nanood, pero nung huli, meron na. Hindi ako nakatanggap ng rose (asa pa ako). Naisip ko lang kung anong ginagawa nila sa rose bago tumakbo maglakad ang mga fratmen. Paano kung inilapit nila (or worse, kiniskis) ang bulaklak sa kanilang mga kabayagan? At yung mga nakatanggap e ang unang gagawin sa rose e malamang amuyin ito? Yak, gross! Well, depende din...

Honestly, mas masaya ang oblation run kung yung mga nagsisilbing guards ang tumatakbo. Di hamak na mas fafable, mas masarap, mas may promise sila kesa sa mga naglalakas-loob na ipakita ang kanilang kakisigan (o ang kawalan nila nito).

Simula ng pumasok ako sa UP (hindi pa masyadong matagal yun) nakita ko na taon-taon talaga na parang pyesta ang Palma Hall (nasa AS ang aming tambayan, dati). At syempre, dahil big event siya sa premiere state university ng pinas, may media coverage din. At sa internet ko napanood kagabi yung maigsing news nila about the oblation run. Ayun, di pa rin magkamayaw ang mga tao. May umekstra pa daw na dalawang babaeng hubad din maliban sa plakard na dala nila. At ang sabi ng isang batang ininterview, "KAYA KO TALAGA PINAGBUTIHAN SA UPCAT DAHIL DITO".

Nadala lang siguro siya ng emosyon, pero... Hmmm, neng, titi lang yan. I'm sure mas marami ka pa dapat rason kung bakit mo pinagbutihan ang UPCAT. Marami ka pang mararanasan at makikitang mas MALALAKING bagay. Wag mong ilimit ang sarili mo.

Si Sayuri

2005-12-15T12:02:00.000+07:00

Pinanood ko nung Martes ang Memoirs of a Geisha. Sayuri (in japanese ang site na ito) ang ginamit na title dito sa Japan. Sinabihan ako na hindi maganda ang rating ng movie sa www.rottentomatoes.com. Pero sabi ko naman, depende naman sa taste iyon. May mga pelikula akong nagustuhan na hindi naappreciate ng ibang friends. Kaya naman pinanood ko pa rin ang movie. Para malaman ko naman kung anong klaseng film ba ito.

Hindi ko nabasa yung book. So walang basis for comparison.

Nang nakita ito sa blog ni popin naisip ko agad na panoorin ito. Crush ko kase si Zhang Ziyi. Na-weirduhan lang ako na isang story about Japanese culture na sinulat ng isang Western author, ay ginawang movie produced ng Hollywood at ang gaganap na bida e isang Chinese actress.

Simple lang yung story. Hindi ko na ikukwento dito. Yung art, ok lang lang. Hindi spectacular ang movie. Pero hindi ko naman nafeel na sayang yung pinambayad ko. Dahil nga siguro hindi ko naman nabasa yung book.

Mas naging ok siguro kung Japanese movie outfit ang nagproduce at Japanese artists ang gumanap. Tapos ang ginamit na language e Japanese na din, na nilagyan na lang nila ng subtitles. Para kasing ang daming nawala dun sa pagtransfer from one culture to another. Naging superficial.

From disaster management to language thoughts

2005-12-10T14:27:00.000+07:00

Instead of learning about disaster management in a symposium I attended a couple of days ago, I observed different linguistic styles of the speakers while they were delivering the prepared speeches. The languages of the conference were both English and Japanese. The speakers were from Japan, US, and countries affected by the earthquake and tsunami last year like India, Bangladesh, Thailand, Indonesia, and Sri Lanka. Japanese speakers used Japanese while the others used English.

In the span of two hours I heard 6 different varities of English. Their Englishes are strikingly different from one another.

The Indonesian speaker sounded like a Pinoy politician somewhere from the south.

The Thailand speaker sounded like my nanay (she grew up in Pangasinan).

The speaker from Bangladesh reminded me of paeng, speaking English without an American accent but heavily loaded with pinoy accent.

The speaker from Sri Lanka sounded and looked like Sir Edru, an Art Studies professor in UP.

The Japanese speakers sounded and behaved like Japanese. They were reading their jokes.

And the two Indian speakers, well, I felt sleepy while listening to their speeches. Weird. Pataas-pababa ang accent. Hmmm, parang spaghetti.

Anyways, there was a male Caucasian sitting beside me and he was laughing while the Indian was giving his speech. Maybe because the Indian was speaking in a way different from his style (or the rest of the American people). Hay naku! Ang kapalmuks. If he only knows na siya ang talo, in the long run. Almost everybody can speak, or is learning to speak English, his (only?) language. And he is confident that knowing (only) English will be enough. Wala na silang claim sa English, sa totoo lang. Wawa naman.

Sa pelikula lang...

2005-12-06T12:39:00.000+07:00

Nanood kami nung isang araw ng isang Japanese film. Ima Ai ni Yukimasu ang title (translated: Be With You) Tungkol ito sa mag-ama na nahihirapan sa buhay nila kasi kakamatay lang ng nanay. Ang gusto kong ishare sa inyo e yung konspetong pagbabalik mula sa pagkamatay. Bago kasi namatay yung nanay, gumawa siya ng storybook para sa anak niya. Sabi dun sa book, babalik ang mga namatay kapag panahon na ng tag-ulan. Yung anak, umaasa. Yung tatay, iniisip na imposible iyon pero iniisip din niya paano pag nangyari nga iyon? At bumalik nga yung nanay, kaso hindi niya maalala kung sino siya. At hindi niya rin alam na bumalik lamang siya from the dead. Weird din kase hindi naman bumalik as multo. Tapos, pinaalala lang ng mag-ama yung buhay nila. At nung tatay kung paano yung labstory nila (daming kilig moments). Nagustuhan ko yung movie. At may twist pa sa huli. Hindi lang ako marunong magkwento e.

Kaya balik na lang tayo dun sa konsepto ng muling pagkabuhay. Paano nga kaya kung pwedeng mangyari iyon no? Babalik ang isang nagpaalam na kapag rainy season at aalis na pag natapos ito. May pagkakataon na mapadama mo ulit sa mga taong mahal mo na importante sila. Makapagpaalam ng maayos. May chance na gawin yung mga hindi mo nagawa. O planuhin ang mga bagay para kahit wala ka na, mangyayari pa rin.

At kapag ikaw ang naiwan, ganun din. Yung mga hindi mo nasabi o nagawa, pwede mong niyong gawing magkasama. Second chance. Para maipadama mo din kung gaano mo sila kamahal, gaano sila kaimportante sa buhay mo.

Pero hindi ganun ang buhay e. Kaya sori na lang tayo.

Yehey! Pilipinas!!!

2005-12-05T15:58:00.000+07:00

Break muna ako mula sa paggawa ng power point presentation para sa aking report sa Wednesday (matigas talaga ulo ko no?) para batiin ang ating mahal na Pilipinas sa pagiging champion team sa katatapos na SEA Games. Yahuuu! Naalala ko pa yung 1991 SEAG na nangyari din sa atin. Ang ganda-ganda ng perfomance ng ating mga athletes kaso para kinapos yata sila ng lakas nung last day.

Pero nakaraan na iyon. At ang bago, PANALO TAYO!!! Mabuhay! Mabuhey! Mebuhey!

Sa ibang bagay naman, kanina habang naglalakad ako papunta sa school, parang nagsnow. Paunti-unti kasi, kaya hindi ako sigurado. Pero ang sigurado ako e ang lamig na nararamdaman ko kapag lumalabas ako.

Puuutteeeek! Ang lammmeeeg!!!

Wala yung favorite kong blanket. Naiwan sa pinas.

Ganyan talaga. Balik trabaho na muna ako. (Ayaw ko, pigilin niyo ako plis!!!!)

Sayaw na walang musika

2005-12-02T11:48:00.000+07:00

Strange ba? Medyo. Paano ka naman sasayaw nang hindi naririnig ang tugtog, o ang beat, o ang rhythm?

Kagabi, may naabutan akong maigsing feature tungkol sa mga deaf/mute dancers sa China. At ako ay na-amaze. Tumayo ang mga balahibo ko habang pinapanood sila. Sa TV pa lang yan.

Imagine, hindi nila kailangang marinig ang music para sumabay dito.

Naalala ko tuloy yung description sa isang sayaw sa Kontra-Gapi. "sayaw na naririnig at musikang nakikita".

Nararamdaman nila ito. Yung pulso ng rhythm. Halimbawa, lumalapit sila speaker para maramdaman yung beat. Para madali nilang sabayan.

Yung pinakita nilang performace kahapon ay tungkol sa Thousand-hand Bodhisattva.

Ang galing-galing talaga. Napaka-inspiring.

Sana makapanood ako ng show nila, Live.

Result of blog-hopping

2005-12-01T09:57:00.000+07:00

(Got this one from the Sam who got it from UJP e-groups, sabi niya. Sam, どうも!)
Conversation between Condolezza Rice and George Bush...
(We take you now to the Oval Office.)
George: Condi! Nice to see you. What's happening?
Condi: Sir, I have the report here about the new leader of China.
George: Great. Lay it on me.
Condi: Hu is the new leader of China.
George: That's what I want to know.
Condi: That's what I'm telling you.
George: That's what I'm asking you. Who is the new leader of China?
Condi: Yes.
George: I mean the fellow's name.
Condi: Hu.
George: The guy in China.
Condi: Hu.
George: The new leader of China.
Condi: Hu.
George: The Chinaman!
Condi: Hu is leading China.
George: Now whaddya' asking me for?
Condi: I'm telling you Hu is leading China.
George: Well, I'm asking you. Who is leading China?
Condi: That's the man's name.
George: That's who's name?
Condi: Yes.
George: Will you or will you not tell me the name of the new leader of China?
Condi: Yes, sir.
George: Yassir? Yassir Arafat is in China? I thought he was in the Middle East.
Condi: That's correct.
George: Then who is in China?
Condi: Yes, sir.
George: Yassir is in China?
Condi: No, sir.
George: Then who is?
Condi: Yes, sir.
George: Yassir?
Condi: No, sir.
George: Look, Condi. I need to know the name of the new leader of China.
Get me the Secretary General of the U.N. on the phone.
Condi: Kofi?
George: No, thanks.
Condi: You want Kofi?
George: No.
Condi: You don't want Kofi.
George: No. But now that you mention it, I could use a glass of milk. And then get me the U.N.
Condi: Yes, sir.
George: Not Yassir! The guy at the U.N.
Condi: Kofi?
George: Milk! Will you please make the call?
Condi: And call who?
George: Who is the guy at the U.N?
Condi: Hu is the guy in China.
George: Will you stay out of China?!
Condi: Yes, sir.
George: And stay out of the Middle East! Just get me the guy at the U.N.
Condi: Kofi.
George: All right! With cream and two sugars. Now get on the phone.
(Condi picks up the phone.)
Condi: Rice, here.
George: Rice? Good idea. And a couple of egg rolls, too. Maybe we should send some to the guy in China. And the Middle East. Can you get Chinese food in the Middle East?

Happy Meal

2005-11-30T15:24:00.000+07:00

Ang sarap ng breakfast ko kanina: spaghetti (tira sa isang gathering sa church nung Sunday), spam (mula sa isang paring pinoy na pumunta ng Okinawa), at pandesal (galing pa sa pinas courtesy of a mama-san)!

Walang pandesal dito. Kaya naman, kahit hindi na fresh form the oven (fresh from the toaster) e sarap na sarap pa rin akong nag-agahan kanina. At mas happy pa kase galing sa iba't-ibang tao yung ginigiling ng aking intestines.

Walang kwentang entry. Sorry. Busy lang sa school work. At iba pang works.

Kahapon pumunta ako (with my karaoke partner) sa isang temple. May dala akong camera pero cheapipay kaya hindi ko nagamit. Pag sinend na sa akin ang pictures, makikita niyo na naman ang feys ko (na tadtad ng MALALAKING tigyawat).

Magblog-hop muna ako.

I hate myself

2005-11-25T14:34:00.000+07:00

Kasasabi ko lang na busy ako pero blog pa rin ang inaatupag ko. Babatukan ko na talaga sarili ko e.

In fairview to me, naipasa ko na naman ang paper na dapat kong ipasa ngayon. Nagawa ko na rin yung assignment ko para sa klase ko mamaya. Pero, sa totoo lang hindi ako masaya.

Hindi ako satisfied sa nagawa kong papel. Tinapos ko siya, para umabot sa deadline. Ako na lang yata ang kilala kong gumagawa ng isang bagay para lang may magawa. Wala akong sense of pride. I mean, hindi ko kayang maipagmalaki yung mga ginagawa ko ngayong mga papel. My gulay, nasa graduate program na ako, pero ang attitude ko e pang-highschool pa rin. Eh dapat lahat ng nasusulat ko e publishable material na. Eh mahihiya nga akong ipabasa yung papel sa aking kapatid, magfi-feeling pa ako na pwedeng i-publish.

Pinipilit ko lang ba ang sarili ko na maging academic person? Dapat yata hindi ko na ginagawa itong ginagawa ko ngayon at nagko-concencentrate na lang ako sa mga non-academic stuff.

Baka ilusyon ko lang na kaya kong maging doktor balang-araw; na balang-araw magkakaroon ako ng sariling school; na balang-araw uupo ako sa isang posisyon sa DepEd (syempre as secretary); na balang-araw magiging chairman ako ng mahal kong departamento.

Kung magpapatuloy ako sa gawa ko ngayon, baka hindi na dumating yang balang-araw na iyan.

Busy ang Dyosa

2005-11-24T16:22:00.000+07:00

Wala na akong maraming oras para gumimik. O kaya magbabad sa harap ng computer na nakikitsismis lang sa buhay ng may buhay sa pagbabasa ng mga blog nila. Nauubos ang araw ko sa kaka-attend ng class, kaka-check ng papers, kakagawa ng mga papel (may ipapasa ako bukas) at iba pang puro academic stuff. Why oh why?!?!

Estudyante nga pala ako dito. f(^_^);

Nangalahati na kami sa sem. Mali pala. Isang buwan na lang ang pasukan. At tambak na ako ng mga presentations at reports. Yung mukha ko butas-butas na. Tinitigyawat kase ako. Hindi sa mani kundi sa puyat. Bakit kase ako kumuha ng siyam na subjects? NakanamP naman kase ako.

Ano na bang nangyayari sa mga layf natin?

----

Sa sobrang dami kong iniisip, nakalimutan ko na birthday pala ng aking sisterette. Kung hindi pa nag-email si bunso na sinasabing "nakalimutan mo ba ang okasyon ngayon?" e baka matapos ang araw na hindi ko man lang nababati si tets. Hindi naman ako makatawag dahil walang load ang aking card. Pwedeng direct call ako using my cellphone kaso natatakot ako sa bill ko next month. Aabot ng isang lipad. Pwede ko na yung food budget for half a month.

Sabog talaga utak ko ngayon.

Guess who's in town?

2005-11-16T14:09:00.000+07:00

Si ~~Pareng~~ Bush nandito sa Kyoto, sa Imperial Palace. 10mins away by bike sa aming mansion. Dami daw pulis sabi ng housemate ko nung dumaan siya doon kagabi. Pasyal pa si Bush sa Golden Temple.

Ha!

Kapal ng mukha.

E siya lang ang tanging hindi pumirma sa Kyoto Protocol tapos ineenjoy niya ngayon ang napakagandang season dito.

Hay naku. Mas marami pa akong importanteng gagawin kesa alamin pa kung ano pa ang business ni Bush dito. Tulad ng paper ko about second language acquisition.

-------------
new info:
hindi lang pala US ang hindi pumirma sa Kyoto Protocol, pati pala Australia.
salamat kay LIW sa pagkorek =)

The Wedding

2005-11-16T13:42:00.000+07:00

Nope. Hindi ko pa ito kasal.

Kahapon buong araw na namang nakafocus ang media sa Imperial Family. Ang nag-iisang anak na babae nina Emperor Akihito at Empress Michiko na si Princess Norinomiya ay kinasal sa isang 'commoner'. Pinakita sa mga specials sa TV kung paano pinalaki ni Michiko-sama si Norinomiya-sama. Mas mahigpit daw ang pagdidisiplina kesa sa normal na pamilya. Kase since babae si Nori-sama, nakatadhana na daw na lalabas ito sa imperial family dahil mag-aasawa ito. Kaya yung pagpapalaki sa kanya ng nanay niya ay para ihanda ang isang princesa na maging commoner.

Dati tinanong ko sa isang klase ko kung magiging part ba ng imperial family ang magiging asawa ni Nori-sama katulad ng nangyari kay Princess Masako ng ikinasal ito kay Prince Norihito.

Mali pala.

Paano kaya ang adjustments ng dating princess? Magtatrabaho kaya siya? Aatend pa kaya siya ng mga functions connected sa imperial family?

Nakakatuwa din kase yung mga reporters e walang ibang sinabi kundi ang ganda ng aura ng bagong kasal. Nakangiti. Makahulugang mga sulyap sa isa't-isa. Parang at peace sila.

Kilig naman ako.

Mine

2005-11-14T14:31:00.000+07:00

The New iPod

*evil laugh*

Still too early...

2005-11-05T18:09:00.000+07:00

Christmas is just around the corner. I'm sure people are now busy making a list of anything and everything. And so what if I'm joining the bandwagon? I just want to make myself clear. Just like what I reported several weeks ago in my Language Communication class, all of us would be satisfied if we receive what we really want to have. But of course, it is the nature of people to complicate things. We send hints to our partners. instead of telling what we really want. We prefer to be indirect with our messages even if being direct would prevent us from having little or big misunderstandings.

Hmm, before I turn this entry into a repeat performance of the presentation I did, I am presenting the (material) things I would be happy to receive in this season of giving. Thank you in advance dun sa mga maantig ang puso.

All I want for Christmas
1) An extension from Monbusho so that I can finish my MA degree. We can't do anything about this. Pakisama na lang po sa prayers niyo.

2) Plane ticket to the Philippines. Osaka-Manila-Osaka. Not necessarily for this Christmas because the prices are unbelievably expensive. I'd opt for a February flight to celebrate my 26th year of being a diyosa with other gods and goddesses in my beloved home and leave after March 11th so that I'll still be there to witness our bunso turn 18.

3) New rubber shoes. Preferably Nike or Converse. Wala pa akong Chuck. Shade of brown.

4) Backpack that fits an A4 file case. So that it will be comfortable to walk from my place to school which is 30mins away. Mahirap yung naka-bodybag tapos may folder pa.

5) Complete set of Calvin and Hobbes books. I think there are 15 titles in all and I only have 4, maybe.

6) A new template designed especially for moi. Colored brown, olive green, dark orange. Parang sunset sa autumn. I like autumn (better than spring (I think)). Plus, the colors are somewhat soothing. I don't have any sense nga lang if it will look good if these three colors are combined.

7) CDs of APO, Gary Valenciano, VST&Co., Hotdogs, Boyfriends. Kahit tig-iisa album lang.

8) Christmas cards. Waaah! Parang ang lungkot naman nito. But since the Japanese do not celebrate Christmas like the Filipinos, its really extra sad. Last year, during the Christmas mass, the Filipinos were crying. I cried during communion.

9) ~~A ring. Hmmm. Malabo pa siguro ito...~~ Magbayad yung mga may utang sa akin. Para makabayad din ako ng utang. Nyek!

10) Ham. Since I know its inevitable to be lonely this Christmas, I would rather feel sad on a full stomach.

Make your lists too. Who knows, Santa Claus might visit your blogs. We can never can tell. Can you not? =)

3 Things you still don't know about me

2005-10-31T14:20:00.000+07:00

I've been tagged by Ka Uro. Dumadami ang web friends ko! Ang saya!

Mga bagay na di nyo pa alam:

1) I am attached to mosquito nets. Hindi para hindi ako makagat ng lamot. Pinupulupot ko iyan sa katawan ko. I like the feeling na kinukuskos siya sa katawan. Yung magaspang at makati. At hindi confined ang kulambo sa bedroom o kama. Nakapulupot yan sa akin. Habang nanonood ng tv, kahit masy bisita sa bahay, nakalabas ang kulambo namin. Kasama ko rin iyan kung may mahabang biyahe kami. Nakalimutan ko last year na magdala ng kulambo dito sa Japan, dahil umaasa ako na kaya kong mabuhay without it. After a few weeks, nakiusap ako sa nanay ko na padalhan ako. Ewan ko, parang security ~~blanket~~ kulambo. Bumili ako ng bagong kulambo nung umuwi ako, kulay pink. Inggit nga kapatid ko e. Kaya bago kulambo ko ngayon.

2) I was once an Ambassador... of Goodwill for Culture and the Arts, along with the other Kontra-Gapi 2000 Touring Group. We were named as such by former UP president (Pareng) Dodong Nemenzo. Hindi lang si Gary V. ang total performer, pati kami ganun ang drama. I was a musician (taga-hataw ng gongs, taga-tugtog ng flute gamit ang ilong), dancer (maskota, ati-atihan, etc.) at ~~singer~~ chanter pala. After the show kami rin ang staff and crew na kailangang magligpit ng gamit, bakal at kawayan, magtiklop ng mga banig at magbuhat ng ilang toneladang boxes. Those were happy times.

3) We had a "pig business" when I was in highschool. Bumibili ng baboy sina mama at saka kakatayin sa bahay at ibebenta. Kaya tuwing sunday, fresh meat (?) ang iniihaw namin. Naglilitson din kami ng ulo, minsan walang bumibili o kaya pag special day hindi binibenta. Eniweys, that was the time na malakas ang pasok ng pera sa amin. Ako ang treasurer. Ako ang nag-aacount kita for the day. Noon ko natutunang magkupit. Nung umpisa, maliit lang. 50 pesos. Hanggang sa naging malakas ang loob ko. 100... 200. Lumakas pa ang loob ko, 500... 1000. Nakikita ng kapatid ko pero never akong binuking. Kase yung kupit ko ang pinambili namin ng mga libro namin. Nung nasa States lang ako nalaman ng nanay ko na sa kanya rin galing ang pinambili ng mga libro (Sweet Valley High, Twins, Kids, University, Love Stories, etc.). Thank you mommy! =)

Next, i-tag ko naman sina Elsie, Sam, at Guia. Mga naging students ko nung sem bago ako umalis ng pinas. Para mapilitan silang mag-update ng blog. Hehehe.

updates

2005-10-27T10:10:00.000+07:00

Ngayon ko lang naintindihan ang konsepto ng bandwidth. Since free ang hosting nung aking music file, limited lang ang download ekek. Eniweys, nandyan lang yan music. Kung gusto nyo na lang pakinggan, click niyo na lang yung play button. Habang tinatype ko ito, disabled pa pero will be back shortly daw.

***

It's been more than a month since school started. I'm just hanging in there. Seems that I'm always stuck with school work. I finish a report, I go on to make a presentation. Also, I've been checking a lot of English compositions. I now get confused with prepositions, tenses, etc. I end up doing the dirty works (checking papers and attendance) for my TA classes.

***

It will be November in a few days. I haven't paid attention to my research at all. I will be analyzing the language used in comic strips. I am still thinking if I will include comparisons of comic strips in English. I Paeng bought me several comic books but I haven't gone through it yet. It's still inside a NBS plastic.

***

Because of my schedule (my classes finish around 9pm), I don't get to watch tv anymore. HUHUHU. I miss my jdorama and the sick variety shows. To make up for it I wake up before 8:30 am everyday to watch Ranma. It was shown in pinas but I didn't get to watch it because my paspy owns the tv then.

***

Wala pa rin akong internet connection sa bahay. Hindi pa ako kinokontak ng NTT. Pinadalhan nila ang ng letter, in English, ishe-share ko one of these days.

Back to work.

testing

2005-10-22T12:11:00.000+07:00

Tinitignan ko lang kung paano magkakaroon ng music file dito sa aking blog. Gusto ko sanang i-share ang mga kinakanta ko sa karaoke na japanese pop songs (JPOP). At magandang exposure din ito sa mga students ng Japanese language, para naman hindi limited sa soundtracks ng anime ang memorize nila.

Mag-oopen pa ng media player at sabi ng host ko pag sobra daw ng downloads, may time na idi-disable nila. Pero sige na muna. Habang hindi ko pa alam ang pinakamagandang way para lagyang music file ito.

Bilang unang sabak, hinahatid ko ang kantang Mirai (future) ng Mr.Children. Ito rin ang gamit na kanta sa CM dito na Pocari Sweat. Lyrics from http://www.corichan.com/. Translation to be followed. Pag meron akong oras. O kaya, LIW, baka you would like to provide the translation?

Baka mayroong may alam dyan kung paano pa maayos ang paglagay ng music file. Gusto ko sana kase nasa sidebar ko. Gelatin, may alam ka ba?

***

update: nilagay ko na po ung music at lyrics sa sidebar...

sana gumagana...

enjoy nyo na lang.

next month palitan ko ulit ung song.

pag may request kayo, ewan ko. hehehe.

Long-distance

2005-10-19T15:20:00.000+07:00

Anim na taon na kami ng boyfriend ko. Tatlong beses naming sinelebreyt iyon ng magkahiwalay. Sa mga kaibigan namin, sa mga naging estudyante ko, sa mga naging estudyante niya, isa kaming "modelo". Parang overrated, sa totoo lang.

Hindi madali ang long-distance relationship. Kahit may tawag, may email, may chat, iba pa rin siyempre yung nakikita mo yung tao. Yung alam mong nandyan lang siya malapit, physically. Isang tawag mo lang, magkikita na kayo sa SM o sa UP in two hours. Yung pwede kayong manood ng tv habang magkausap sa telepono. Yung itetext mo na magrereply agad (kahit walang load). Yung manonood ng sine at magpapakabusog na parang wala ng bukas. Yung magbibilyar kasama ang iba pang kaibigan at aabutin ng dis-oras ng gabi dahil sa mga may kwenta at walang kwentang bagay.

Sa totoo lang, mahirap ang malayo. Lalo na sa ganitong edad. Hindi dahil sa feeling ko matanda na ako. Dahil sa paligid ko, may kinakasal at may nagbubuntis at nanganganak na mga kaibigan. Ang palaging tanong, kelan kami? Hindi din naman ako napi-pressure. Pero siyempre, nag-iisip na rin ako. Nung wala pa akong boyfriend (si paeng pala ang first bf ko), may mga taning ako sa sarili ko, tulad ng: dapat magka-bf ako bago mag-20 (nangyari ito); by age of 24 dapat may wedding ring na ako; by 30 dapat may dalawa na akong anak; at by 40 apat na lahat ng chikitings ko.

Ngayon, 25 na ako, in four months madadagdagan na naman ng isang taon. Nandito ako sa Japan. Para magkaroon ng academic growth. Si paeng, nasa pinas (na malamang lumabas din for academic growth) tinuturo lahat ng pwede niyang ituro sa loob at labas ng klasrum. May kanya-kanya kaming career, may kanya-kanyang gustong gawin. Ayaw naman naming parehong mag-impose sa bawat isa.

Kaya naman malamang, hahaba pa itong long-distance situation namin.

Parang ang lungkot ba? Dapat nagsasaya kasi umabot na kami ng anim na taon.

Sa totoo lang, masaya naman ako.

Pinoys at UNICUL FESTIVAL

2005-10-17T15:43:00.000+07:00

UNIted CULtures festival. Ayon sa page nila "We aim to create the place where people with various cultures give out themselves,and where connections and sympathy between people arise beyond languages and nationalities".

Nangyari ang pagkonek-konek kahapon, sa Kyoto University. Iba't-ibang nationalities. Kanya-kanyang pakitang-gilas, may mga sumayaw, tumugtog, kumanta, etc. Kanya-kanyang gimik, may flea market, may food stands, may balloons.

Sa happening na iyan kahapon, hindi papahuli ang mga pinoy siyempre, represented by the Kyoto Pag-asa Community. May bbq, lumpia, puto, adobo at ginataan. Hindi nawawalan ng ngiti sa magagandang mukha (kahit pagod at mainit) ng mga designated tinderas. Isa sa pinakamaingay na lugar kahapon (bukod sa sounds mula sa stage) ang mga tawanan at kantyawan ng mga pinoy.

Hindi naman pwede na kung saang gilid lang ang activities ng mga pinoy. Umekstra din kami sa stage ah. Hindi nawala ang appearance ng mga singers, na nagconcert (sayang lang wala akong pix). At dahil nga sa festival na ito, may bagong nabuong grupo. Ang mga dancing scholars na pinakitang hindi lang pag-aaral (nag-aaral ba talaga?!) ang kayang gawin. Versatile din kami. Kitang-kita ang talent namin sa paghawak ng skirt at sumbrero habang sumasayaw ng Subli.

Ayan, may idea na kayo kung saan napupunta ang mga "scholars" pagkatapos silang tustusan ng Ministry of Education. Hehehe...

Preemptive Measure...

2005-10-15T12:58:00.000+07:00

...para hindi makalapit sa Malacanang, sa bahay ng presidente niyo. Tsk, tsk, tsk... Ayon sa balita, prayer rally ang ginanap nila. Matahimik silang naglalakad habang nagdadasal ng rosaryo at kumakanta ng religious at nationalist songs pero ng makarating sa San Beda, ayan ang sumalubong sa kanila. Basang-basa daw ang lahat at galit na galit ang mga lider na sina former VP Guingona, Fr. Robert, Sen. Madrigal, Bishop Iniguez at Bishop Tobias.

Maging simula kaya ito ng kung ano man?

Ang Parada sa Osaka

2005-10-11T08:31:00.000+07:00

Pumarada ang beauty ko kasama ng iba pang Pilipino nung Sunday, Oct. 9, mula dito sa Kansai area para magparticipate sa yearly Midosuji Parade. Isa itong parada na ginaganap every 2nd sunday ng October bilang part ng "Osaka 21st Century Plan". Yang plan na iyan ay para gawing cosmopolitan at cultural city daw ang Osaka. Ang daming participants. Kaya nga lang since part kami ng Philippine group, e hindi namin na-enjoy ang buong parada.

Ang theme ng Philippine float ay Maskara Festival.

Nag-import pa ang consulate natin ng mga taga-Bacolod complete with costumes para sumali sa parada. (Naisip naman ng aking Ilocano self na, ang gastos naman!) Pero okay pa din, at least hindi mukhang malungkot yung Philippine group. Lumabas ang pagiging artista, basta may kamera ngiti. Pag may reporter o nagvivideo, hihiyaw! Umaasa yata kaming lahat na makikita ang aming mga mukha sa TV. Aba, pag nagkataon ang TV debut namin, sa international scene agad.

Nakakatuwa din kase nakita namin dun yung mga Japanese friends namin na nag-aral sa Pinas for a year. Isang taon din kaming hindi nagkita. Yung picture sa baba, kasama ang dalawang Japanese friends namin. Anim lang kaming representative ng Kyoto Pag-asa Community. (Yung isa siya nagkuha ng picture.) Nakikitaan ba kami ng pag-asa?

Pero hindi ko pala tinapos yung parada. Hindi ako naglakad ng 2 miles papuntang Namba. Isang milya lang ang nilakad ko para bumalik sa Yodobashi, isang appliance/electronics center para bilhin ang aking laptop. Yehey! May laptop na ako. In one month may internet na ako sa bahay. Yahoo! Makakapagdownload na ako ng sangkatutak na anime. Hindi na ako mag-aaral.

Japanese and Baseball

2005-10-03T14:28:00.000+07:00

Baseball na daw ang pinakasikat na sports dito sa Japan (paano na yung Sumo?). Kaya naman, parang basketball sa atin, e all-out ang suporta ng mga tao sa kani-kanilang teams. May iba't-ibang teams ang nagrerepresent ng bawat regions. Dalawa lang ang natatandaan ko ngayon, sa Kanto region (kung nasaan ang Tokyo), sikat ang Yomiuri Giants. Dito naman sa aking mahal na Kansai area (Kyoto, Osaka, Kobe), walang tatalo (kahit mahaba ang losing history) sa Hanshin Tigers. Pag nagkaharap iyan sa stadium, aba parang Alaska at Ginebra ang laro (lumaki akong Ginebra fan).

Last week, nanalo sa Central league ang Hanshin Tigers. Yung teacher ko nga sa klase ko ng 7:40-9:10pm nung Thursday last week e nagmamadaling umuwi. Ang RASON: manonood siya ng baseball game.

Kinabukasan, Friday, wala ng pinalabas sa tv kung hindi ang makasaysayang pagkapanalo ng Hanshin Tigers. Matagal-tagal na nga kase. Kaya naman bilang celebration ng fans, may mga tumalon sa river (narinig ko lang ito) at sangkatutak ang sale kahit saan. Sa isang convenience store, yung karaage nila normally 205yen, simula nung friday, 55yen na lang. Marami ding mga appliance centers ang nagsale. Yung Japanese friend ko, nakabili ng DVD player with speaker worth 7000yen. Mura na talaga iyon. Kaya kahit hindi naman siya fan ng Hanshin Tigers e laking pasalamat niya. Yung isang camera (pang-professional) originally priced ng 109,000yen pero naka-sale, 49,000yen. All-out diba?

Akala niyo yun lang? Para sa mga karaoke fanatics na katulad ko, hindi magkamayaw ang tuwa dahil naka-sale din sila. Half-priced on everything; room, food, drinks. May student discount pa yan ha! Kaya naman, im off to karaoke one of these days before the sale ends.

Kahit ang 18-units ko,
hindi ako mapipigilan
pag karaoke na ang usapan.

And Fall semester starts...

2005-09-26T16:25:00.000+07:00

Ramdam ko na ang change of season. Malamig na ang hangin, lalo na pag gabi. Isang pagkakamali yata ang desisyon kong kumuha ng 9 subjects ngayon semester. Samantalang ang mga kaklase ko, 5-6 subjects lang. Yung pinakamasipag namin, 6 lang daw. Idagdag pa dyan ang apat na TA classes ko. Ngayon ko lang na-realize na simula ngayon hanggang January 24, 6 days akong papasok sa skul. Tuwing Mondays, Wednesdays at Thursdays hanggang 9pm ang klase ko. Sabado ng 9am may klase pa ako. Waaaah.... たいへんかも。。。死んじゃうかも。。。　

Feeling ko masamang combination ang lamig ng panahon at pagod ng isip at katawan... 15 weeks ito. Walang lusot kaya harapin na lang.

Ito ang mga subjects ko:
1)言語情報処理演習Ⅲ
Seminar in Language Information Processing III: Corpus Editing and Discourse Analysis）

2)言語研究調査方法演習Ⅰ：基礎統計処理　
(Language Research Methodology I: Introduction to Statistics）

3)マルチメディア教材開発演習
(Seminar in Developing Multi-media Instructional Materials)

4)言語情報処理演習 II：情報検索システム
(Seminar in Language Information Processing II: Information Retrieval System）

5)言語コミュニケーション学III：言語政策と言語計画
(Studies in Language and Communication III:Language Policy and Language Planning)

6)言語情報学III：言語教育とコーパス利用
(Studies in Langauge Information Science III: Corpus for Langauge Education）

7)英語コミュニケーション演習Ⅳ
(Seminar in English Communication)

8)言語コミュニケーション学II：語用論と談話分析
(Studies in Language Communication: Language Usage and Conversation Analysis)

9)異文化間コミュニケーション論I
(Theory of Intercultural Communication)

Subjects 1-4 are conducted in Japanese, the rest are in English. Mag-aaral ako ng statistics in Japanese.

About my grades last spring semester, meron akong isang B. Huhuhu. Japanese Academic Writing. Huhuhu ulit. Parang bagsak na pala yun. Pero di bale apat naman yung A+ ko at isang A. Naks magyabang ba?! Paminsan-minsan lang naman...

Sept. 21, 2005

2005-09-23T13:55:00.000+07:00

FOREST GIS FORUM REGION SEMINAR IN SHIMANE

At bakit naman ako napadpad sa Shimane Perfecture para umattend ng isang forum tungkol sa GIS na conducted in Japanese?

Sinamahan ko ang isang Pinoy scholar dito na forester sa atin bilang *ahem* interpreter kuno. Oo, marunong ako mag-Japanese kahit papaano pero isang kahunghangan ang pagpunta dito wala akong alam sa GIS in any language. Hehehe. Pero, ayun nagspend ako ng isang araw para pumunta doon, makinig, magtranslate.

Hindi ako nagsisisi. Wala akong gastos sa pamasahe. Nakalibre ako sa shinkansen o ang bullet train ng japan. Akala ko hindi na ako makakasakay nito kase may kamahalan. Ginastusan nga ako ng almost 40,000 yen from Kyoto to Hiroshima then back. Well, sulit naman ang gastos dahil ang smooth ng biyahe, kumportable ang seats, may nagbebenta pa ng kung ano-ano at pwede ding magdala ng baon. Naramdaman ko na nakalutang kami ng makita kong naka-lean yung mga buildings habang tumatakbo kami. Panalo. Masakit nga lang sa tenga, parang airplane. At least masasabi ko na nakasakay ako ng shinkansen.

Tulad ng inaasahan, sumakit ulo ko sa conference. Hindi lang ako nagtatranslate ng language, sinusubukan ko ding irelate ito sa past knowledge ko. Eh wala. Basta, excited ang mga specialists na development ng GIS sa kani-kanilang mga region. Hindi pala lahat ng Japan ay involved sa GIS. Ang Shimane yata ang pinaka-advance. Mayroon silang research center dedicated para sa GIS studies. Semi-private siya. Hindi kayang suportahan 100% ng national government o ng prefectural government ang mga research. Sa equipments palang eh parang milyones na ang kailangan. Kung interesado kayo, puntahan niyo ito: Shimane Prefecture Mountainous Region Research Center.

Ang alam ko sa Pinas, pinagmamalaki ng Department of Geography ang kanilang GIS laboratory at meron din silang short course about introduction of GIS. I doubt kung may nakukuha silang finacial support mula sa government natin.

Anong sense nitong entry ko? Parang wala. Hehehe. Tuwa lang talaga ko at nakasakay ako ng shinkansen without spending my own money. Sometimes I get lucky din.

Back to regular programming

2005-09-20T11:54:00.000+07:00

Mahirap masanay kahit madalas ang pag-alis. Pero sabi nga ni Bayang Barrios, malayo man, malapit din. Kinaya na ng isang taon, kakayanin pa ulit ng isang taon (o mahigit). Balik-estudyante na naman ako. Mamaya kukuning ko yung grades ko last sem, manghihiram ng laptop para gumawa ng mga utang na reports, maghihiram ng IC recorder para sa conference bukas. Pero ang start ng klase ko e next week pa. Kailangan ko lang ayusin yung registration ko para hindi na maulit yung summer ko na hindi ko na-enjoy.

Ang bilis ng isang buwan. Mabilis siguro talaga ang oras pag nag-eenjoy. Kahit halos buong araw ay nasa bahay ako kase si paeng naman e gabi na natatapos sa work, enjoy manood ng TV, makipag-usap kay nanay, sa mga kapitbahay, at sa mga makukulit na bata.

Nakakairita lang kase napagtripan ako ng guard dun sa NAIA. Pinabawasan yung backpack ko. Dun ko pa naman nilagay yung mga pasalubong kong pagkain tsaka libro. Hindi ko pwedeng i-sacrifice yung mga biniling libro dahil kailangan ko ng sumulat ng proposal para sa research kaya naman sa mga pasalubong ako nag-goodbye. KAINIS!

Napansin ko lang na parang sumasarap ang airplane food. Palagi namang chicken ang kinakain ko sa eroplano at sarap na sarap ako sa kinain ko nung Linggo. May chocolate cake pa! Hindi rin nawawala ang ngiti ng mga steward at stewardess. Enjoy ko din yung flight ko kase pinalabas nila ay The Longest Yard. Tawa ako ng tawa. Hindi naman ako nahiya kase tawa rin ng tawa yung katabi kong dalawang lalake. Naging daan pa tuloy yun para magchikahan kami.

Yun nga lang nagutom din ako pagdating ko sa bahay. Walang makain kase yung housemate ko e nagpapaksarap sa Germany. Buti na lang may tuyo at may konti pang red rice. Solb na kahit papaano.

At ngayon, hindi ko alam kung bakit ako sinisipon. Hindi na ba ako hiyang dito? Pareho pa rin naman ang temperature. Uminom na ako ng gamot at vitamins kaya sana naman e mawala na agad.

Pag mataas grades ko pagmamalaki ko dito sa blog. Pag hindi, forget na lang nating lahat.

A Jologs Klasik(?)

2005-09-14T21:49:00.000+07:00

Three nights ago, nanood kami ng isang play sa CCP. Ito ang R'meo luvs Dew-lhiett. Isa itong jologs adaptation ng classic na Romeo and Juliet. Wala kaming ginawa kundi tumawa ng tumawa at bumilib sa lahat ng involved sa play na ito. Medyo late na namin itong nalaman mula kay paolo kaya hindi na namin naulit(hindi tulad niya sa present yata sa lahat ng shows ngayong September). Sana maulit ito para mas madami pang makapanood. Kinuha ko kay paolo (ulit) itong dialogue mula sa play.

Dew-lhiett
Sheeet na malagkeeet!
Ay, Romeo, Romeo! Bakit ka pa naging Romeo?
Takwil mo na'ng pudra mo, kalimutan na pati apelyido;
O i-pramis mo lang na ako ang one and only,
Tatalikuran agad buong Capuletto family.

R'meo
(aparte.) Hihirit na ba o makikinig na lang quietly?

Dew-lhiett
Sa pangalan mo lang kami nakikipag-war.
Montesco or not, you are what you are.
Ano ba kasi ang Montesco?
Hindi naman yan kamay o paa o mukha o braso,
O kahit ano pang parte ng katawan ng tao.
Ay, maghanap ka nga ng ibang pangalan!
Ano ba'ng meron ang isang pangalan?
Ang rose, kahit ano pang itawag sa rose,
Alam mong hindi mag-aamoy gross.
Si Romeo, ganon din naman,
Name na Romeo kahit palitan,
perfect pa rin kahit walang pangalan.
Romeo, apelyido mo, kung chu-chugiin;
Buong katawan ko, reding-redi mag-give-in.

R'meo
I do, Juliet.

Dew-lhiett
Tangina, shet!

R'meo
Sagutin lang ako, papabinyag agad ngayon;
Dehins na ako si Romeo Montesco from now on.

Dew-lhiett
Who you kang gagong nagtatago sa dilim,
Nakikinig ka ba sa aking sweet nothing?

R'meo
Pangalan ko, dehins ko kayang sabihin
Babes, kahit ikaw, di mo 'to kakayanin.
Kung text lang 'to na natanggap,
Na-delete na sa inbox, asap.

Hindi lang ako sa play natuwa. Kundi pati sa mga nanood din. Lalo dun sa malapit sa amin. Natutulala dahil sa one million kissing scenes. Pero im sure kinikilig sila. Yung katabi ko naman walang ibang sinabi kundi "Ang guwapo ni Wowie (de Guzman)!!!".

Maagang Pagbati

2005-09-01T08:52:00.000+07:00

September 1. Unang araw na ng -ber months. Unang araw na rin ng mahabang Christmas season para sa mga pinoy. Simula na ng countdown. Sa hirap ng buhay ngayon, kahit Pasko parang ayaw mo nang paratingin. Mahirap nga naman kung pandesal o kesong puti lang ang handa sa Noche Buena di ba? Pero kahit sa gitna ng kahirapan, magagawan ng paraan yan. Pinoy pa!

May bumati na sa akin. Kaya babatiin ko na rin kayo ng isang Masaganang Pasko! Sa mga makakasama ang pamilya sa Pasko, swerte kayo. Sa mga Pinoy na wala sa Pinas, alalahanin ang mga mahal sa buhay at kayo ay malayo para na rin sa kanila. Sa mga uuwi sa Pinas sa Pasko, aba marami kayong pera ha! =)

Ako, malapit ng bumalik sa Japan. Pangatlong Pasko na malayo sa pamilya at mga kaibigan. Minsan naiisip ko kung bakit pa ako nagpapakalayo sa pamilya ko e napaka-family person ko. Pero andun naman agad ang sagot. Hehe. Kahit papaano may nabuo na rin naman akong family sa malayo.

Ayan, magsimula nang mag-ipon ha. Paalaala yan sa sarili ko. Ang dami ko na kasing inaanak.

Sa mga gusto naman akong regaluhan, email nyo lang ako ha at dun ko na lang ibibigay ang aking address. Kahit card lang. Waaah. Magmakaawa ba?!

Share the Christmas Spirit. At siyempre wag kalimutan kung bakit tayo nagsi-celebrate ng Pasko!

Kwentong Bata

2005-08-24T08:51:00.000+07:00

Iba talaga magpayabangan ang mga bata. Nangingiti-ngiti ang kahapon habang sakay ng jeep sa pakikinig sa dalawang batang nagkukwentuhan. Alam ko na ngayon ang mga bata ang inspirasyon para sa mga "wala ka sa lolo ko jokes".

SCENE 1 Padamihan ng alam
Bata A: (ngumunguya ng something)

Bata B: Ano yang kinakain mo?

Bata A: E di bubble gum. Hindi mo ba alam yung bubble gum?

(Tahimik muna si Bata B. Mukhang hindi nga niya alam)

Bata B: Yung baon ko masarap. Fudgee. Malaki. (O di ba? Pag wa ka ma-say, change subject tayo para bida ulit)

Bata A: (Tingin sa nanay, tameme din. Binulungan ang nanay) Meron din ako nun mommy di ba?

SCENE 2 Payamanan
Nagcologne si Bata A

Bata A: May cologne ako, kulay pink. (Kinuha kay mommy ang cologne at pinakita kay Bata B)

Bata B: Meron din ako niyan, kulay green. (Yes! Hindi naka-isa)

Bata A: Binili namin ito sa super-sale namin. (Aba, mayaman! May sariling super-sale)

Bata B: Kami din sa super-sale namin ito binili. (Dalawang magkaibang super-sale na!)

Bata A: Kami dun sa dulo namin ito binili. Malaki yung super-sale namin.

(Natahimik na naman si Bata B. Napagod yata)

SCENE 3 Paramihan ng experience
Bata B: Dati dumugo ang tenga ko, ang dami. Buti na lang napatigil ng mommy ko.

(Kung ako ang kausap nito, itatanong ko kung anong nangyari, bakit dumugo. Magiging worried ako.)

Bata A: (Mukhang wala pa siyang ganitong experience. Napaisip muna siya bago nagsalita) Bakit tumigil ang pagdugo?

(BWAHAHAHA! EVIL!!!)

Nandito na ako!

2005-08-20T14:16:00.000+07:00

Greetings from my humble home here in Caloocan City. I will be spending a month here. YAAAHUUUU!!! Dumating ako nung 18th. Sinalubong ako nina mama, papa, bunso at paeng. (Nag-uusap na ang papa ko at boyfriend ko, after 5 years!)

Nakakatuwa talaga mag-observe sa airport. Marami akong kasabay na mga nagtrabaho sa Japan. Ang papayat nila. Ang dami nilang bagahe. Yung isang nanay na nakasabay ko, apat ang dalang anak at ilang tonelada din ang bagahe. Paano naman kaya niya iyon dadalhin?

May isa namang naka-suit. Mukhang professional. Nawala lang yung postura niya dahil puro mura naman ang namumutawi sa bibig. "P*ta%&i^$a ang init." "Tang-i%a naman bakit taxi ang kinuha nila?!" Hehehe. Tatlong kahon at dalawang maleta at sangkatutak na maliliit na plastic bags ang dala nila.

Mayroon namang isang grupo ng Japanese. Kabataan. Sa pila pa lang for immigration, siyam-siyam na ang inabot. Hindi finil-apan ang form. Mega-explain naman yung mga officers. Wala man lang baong Ingles. Name at purpose of visit lang pala ang hinihingi.

Nung lalabas na ng gate naman, naka-witness ako ng isang krimen. Tsinitsek pa nila yung passport, at yung nakasabay ko na mag-asawa, isang pinay at hapon nasa 50's na siguro, e hiningian nung isang employee dun. Medyo makapal, nakarolyo yung atik. Hindi pa nakontento yung inabutan, tinanong pa kung iyon lang daw ba? Paano daw yung kasama niya? Nyek. Bat kaya hindi ako hiningian? Hindi naman ako mukhang poor!

Relax lang muna ako ngayon. Sa mga susunod na araw, kailangan ko nang gawin yung mga iniwan kong reports. Hehehe. Hindi na ako iniwan ng mga academic chorva ko!

Magkukuwento lang ako

2005-08-09T16:45:00.000+07:00

Natapos din nung Friday ang aking intensive class about second language education and japanese language education. Hanggang dulo, walang patawad ang sensei para isiksik sa utak namin ang mga konseptong tinuturo niya. Ang last activity namin, bara-bara naming ginawa. Lahat kami sa group, hindi na makapag-isip. Ganoon pala ang nangyayari kapag siniksik ang apat na buwan na klase sa isang linggo. Natapos ang lecture session pero ang mga reports na kailangang isulat, hindi pa rin nasusulat.

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

Nung weekend naman, sumama ako sa summer camp ng isa NPO. Kasama namin mga bata, kalahati sa kanila half pinoy at mga volunteers naman students. Masaya dahil nagbilad kami sa araw para magharvest ng patatas, talong, kamatis, sili, beans na niluto namin for dinner. Yung mga bata excited. Kaso after five minutes kami na lang mga volunteers ang kumukuha ng tanim. After naman ng dinner, nagbonfire kami. Kami ng kasama kong dalawang pinoy ang nag-isip ng activity habang may bonfire. Nilaro namin yung hulugang-panyo at the boat is sinking. Nakakatuwang makita yung mga bata na nag-eenjoy. Pagkatapos ng game, nag-roast kami ng marshmallows. Tsalap tsalap. At naghanabi kami ng konti.

Kinabukasan naman, sa ilog kami namasyal. Naglaro sa tubig ang mga bata, tapos may nagfishing, tapos may suika-wari. Ang suika-wari ay parang basagang-palayok pero imbis na nakabitin na palayok, pakwan (suika) naman ang babasagin (wari) nila. Kawawang pakwan. Kawawa kami kasi kinain din namin iyon. Pero masaya. Post ako ng pix in a few days para may pruweba =)

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

Kahapon naman, pumunta ako sa isang shelter ng mga asawang babae na nakaranas ng domestic violence. May bagong dating na pinay na kinailangan ng interpreter para malaman yung background niya. Ang hirap mag-interpret pag naiiyak. Habang nagkukwento ang nanay, umiiyak siya kaya naiiyak din ako. Grabe. Emotionally draining.

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

Kani-kanina lang galing ako sa travel agency. Bumili ako ng tiket pauwi. Magspend ako ng 1 month sa Pinas. Yehey! *KLAP*KLAP*KLAP* Bakasyon na hindi (pa rin). Maggather ako ng data. Susulat ako ng reports. At dahil sa aking katangahan pala, magkakaroon ako ng F sa isang summer class na hindi ko na papasukan dahil nga nasa Pinas ako. Keber. May care pala ako. Sana walang effect sa aking scholarship dito.

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

Isang linggo nang masakit ang beywang ko mag nagbi-bend. Kulang ba ako sa gatas? May osteoporosis na kaya ako?

Start of my (not-so) summer vacation

2005-08-02T14:32:00.000+07:00

Celebrated too soon, I guess. July 26 was the start of my summer vacation. It ended yesterday.

Me and my carelessness.

I was supposed to drop two summer classes I registered for. Para makapag-concentrate nga sana sa bakasyon. Hindi pala uso magdrop ng subject dito. Pag hindi ko pinasukan, automatic F. Naman, as if gusto ko nun. Kaya ayan. Missed three class sessions yesterday, consulted with the sensei yesterday, and attended the 4.5 hrs class today.

When I registered for the summer classes kase, hoping ako na kaya ko ng makisabay sa mga Japanese. Hindi pa pala. Ang language of instruction ay Japanese. Dapat nakakasabay na ako. DAPAT... SANA... Wala rin akong masisisi kundi ako lang.

Lessons learned:
Wag hintayin ang deadline ng mga bagay-bagay bago gumawa ng aksyon.
Move on. Sayang oras sa panghihinayang at pag-iisip sa mga bagay na nangyari na at natapos na.

Looking forward to Aug. 25.

YES!

2005-07-26T14:22:00.000+07:00

Pakisilip niyo naman ang aking sidebar-Mga Dapat Gawin section.

Opo. Finally!!! Pagkatapos kong isulat ang post na ito ay ihahatid ko na ang final two papers ko na mainit-init pa galing sa printer.

Hehe. Nakatapos din ako ng isang sem sa graduate program na nakapagpasa lahat ng requirements. Hehehe. Hindi tulad nung nasa UP pa ako, gamit na gamit sa akin ang Incomplete. Kahit nung nandito na ako sa Japan, meron pa din akong pending na tatlong term papers. Pero lumipas na ang one year grace period nun kaya malaman tumataginting na singko ang grade ko.

I'm sure hindi natuwa ang senior faculty namin. Pero ni-promise ko naman sa kanila na pagbalik ko sa departamento namin e meron naman akong ~~maipagmamalaking~~ maiuuwing degree para hindi masayang ang panahon (well, may nasayang na pala ako). Mas apt pala kung 'wala ng masayang na panahon'.

Kaya ayan. Natapos ko naman lahat ng requirements ko. Sana ok naman ang 12 units ko ngayong first sem.

Today marks the start of my summer vacation. Yehey! Yosh! Yatta! Ang mga plano?

1) Balak kong maghike dito. Kahit hindi muna sa Mt. Fuji. Meron malapit dito sa akin. Parang bundok sa likod ng isang temple? Nakalimutan ko na ang pangalan.
2) Basahin ulit ang HP6. Adik talaga. Idagdag na rin ang Chronicles of Narnia na sinuggest ng aking sister.
3) Maglakwatsa forever, i wish. Pero since may limits ang kabaitan ng Monbusho, punta lang sa mga matsuri (festivals), o sa hanabi taikai (fireworks display), magkaraoke freetime ng 12pm-6pm para mas mura, magdiscover ng bagong dancing place (may swing bar daw sa osaka), at bisitahin ang mga kapwa estudyante na nagpapakahirapap (?) mag-aral.
4) Lose pounds. Kahit siguro 3kls. lang. 55kls ako ngayon e. Maging kasukat ko kaya ang isang kabang bigas?
5) Manood ng sangkatutak na movies and animes.

Ang ganda no? Walang pressures. Malayo sa problema.

Kung hindi lang ako kinausap ng aking adviser nung exam day namin. Tinanong niya kung kelan ako magpapasa ng research proposal. Ang alam ko 3rd week pa ng September. Sabi niya aalis daw siya ng 2nd week ng August kaya kung meron daw akong maproduce before that, magconsult daw ako.

Siyempre, nagpasikat naman ako na ang plano ko for this summer e magbasa ng related literature. At kung matuloy man ang pag-uwi ko, ang preliminary date-gathering ay kasama sa aking schedule. Kaya malamang makapag-consult ako sa kanya before he leaves. Ang ganda ng ngiti ng lolo ko!

Pagkalabas ko ng klasrum, natangahan lang ako sa sarili ko. Pinaghalo-halong kayabangan, katangahan, at pagmamaganda ang umiral sa akin. Kaya ayan, dagdag sa masaya (na sana, kung hindi ako nag-feeling) plano ko for this summer:

6) Read literature para sa aking future thesis.
7) Magtingin na ng possible data na magagamit.

At since mag-aaral na rin lang ako, isasama ko na ito:

8) Mag-aral ng flash, adobe, dreamweaver, java etc. na magagamit para sa pagdevelop ng instructional materials.

So much for a relaxing vacation. f^_^;

Ang pagtestify

2005-07-20T19:40:00.000+07:00

Nang binasa ko ang article na ito sa INQ7, wala akong naintindihan. Sabi sa ibang news, magkakaroon ng Truth Commission. AO order pa daw para legislated, may kapangyarihan. Komisyon para alamin ang katotohan sa likod ng pagkakaupo ni GMA bilang presidente. Umiikot lahat kay GMA. Tapos sasabihin nila na "president might testify in truth commission"; "nothing will prevent her (GMA) from considering the possibility of her participating in it (truth commission)".

Kung si GMA ang puno't dulo ng pagkakabuo ng Truth Commission na iyan, dapat lang talaga na magparticipate siya doon di ba? Dapat magtestify siya. Dapat hindi na kinokonsidera ang pagkakaroon ng partisipasyon niya. 100% participant siya dun. Leading lady. Top-billing.

Bakit gumagamit ng mga salitang might at consider at possibility?

Dapat should, should, at should.

Dapat na should pa.

Mali ba ang pagkakaintindi ko?

Ang aking weekend

2005-07-18T12:44:00.000+07:00

Maaga akong gumising nung sabado. Nasa skedyul ko ang paglalabas dahil matagal ding hindi umaraw dito sa Kyoto. Nakapagbreaksfast na ako at naisampay na rin ang mga damit pero wala pa rin SIYA. SIYA na maghahatid ng kasiyahan ko at sa aking mga kapatid (delayed nga lang para sa dalawa kong sisters). Habang hinihintay ko siya, binuksan ko ang tv. Wala namang magandang palabas. Bandang alas-diyes, may kumatok sa aking pinto...

"Sumimasen... Takyuubin desu..."

Inisip ko muna kung magsusuklay ako, titingin sa salamin kung may muta pa. Inisip kong hindi na. Ang importante, dumating na siya.

"Hai, chotto matte kudasai."

Hindi ko mapigilan na magbigay ng isang napakatamis na ngiti sa isang lalakeng noon ko lang nakita. Hindi ko na pinansin kung ano hitsura niya. Mas excited ako sa hawak niyang kahon. Mula sa amazon. Pagkatapos kung iabot ang pera, binigay naman niya sa akin ang kahon. Ngumiti na naman ako at nagpasalamat pagkatapos ay sinarado na ang pinto.

Kahit alam kong kulang na ako sa oras para sa mga requirements ko, isinantabi ko muna silang lahat. Matagal din akong nanabik sa pagdating ng araw na ito.

July 16, 2005, 10am. Dineliver sa aking munting bahay si Harry Potter at ang buong tropa.

Kinailangan kong umalis nung hapon. Nakabalik ako sa bahay ng alas-dose ng gabi, binibiyak ang ulo. Pero tinapos ko pa rin kinabukasan ang libro.

At ngayon, pinaparusahan ako sa kawalang disiplina ko. May presentation ako mamaya. Wala pang preparation.

Kahit na. Ganyan talaga. Pagbigyan niyo na ako. =)

Naka-isang taon na din

2005-07-14T18:51:00.000+07:00

Sa dami ng nangyayari sa mundo, nakalimutan ko na isang taon na rin ako sa blogging world! yehey! nakatagal ako ng isang taon... salamat sa mga bumibisita at nagbabasa ng sandamakmak kong hinaing sa buhay =).

unang entry ko nun ay ang pagkatanggap ko ng papers para sa pagpunta ko dito sa japan. ngayon, nandito na ako.

dahil sa blogging, nagkaroon ulit ako ng kontak sa mga elementary friends ko at at least bago ako lumayas ng pinas ay nakita ko sila. sana pagbalik ko magkita-kits ulet tayo.

dahil din sa blogging patuloy ang paglabo ng mata ko. waaah. aabot kaya ang grado ko ng 1000? ngayon nasa 700 na. una akong nagsalamin, 400. effective kaya ang pagpapa-laser? safe kaya? keri kaya ng bulsa ko? ng bulsa kaya ni paeng?

nagkaroon din ako ng interest sa computer. unti-untiin ko ang pag-aaral ng flash, paggawa ng templates (gelay hello!) at kung ano-ano pa sa computer para magamit ko pag bumalik na ako sa pagtuturo.

ayan. babalik ako sa pagtuturo. kaya naghihirap akong magpaka-MA dito. nagpapakahirap akong makatapos ng mga requirements ngayong sem. hindi kasi nila kilala ang INC dito. hirap ng sanay maging myembro ng INC club. aktuali, di naman mahirap. matrabaho lang. kayang-kaya. kayang-kayang itulog!

sa mga susunod na araw, linggo, buwan, at sana taon, pagpasensyahan niyo na ang mga post ko. ganito lang palagi yan =).

thank you fans!!!

Women's Volleyball

2005-07-10T16:25:00.000+07:00

Kagabi, para akong tangang pasigaw-sigaw at pacheer-cheer sa game between Japan and US. Ang ganda-ganda ng laro. Ang galing-galing ng Japan team. Nakuha man ng US ang first set, nilampaso naman sila ng Japan sa second, third at fourth set. Ang kyut-kyut ng players ng Japan. Palaging may ready smile. At ang coach nila parang lovable na lolo, unlike yung sa US, parang masungit na auntie. Hehehe. Bilib na bili ako kay Makiko Horai at Ai Otomo. May laro ulit mamaya. Hindi ko na naman matatapos yung paper ko na isa-submit bukas...

#12
Ai Otomo
Middle Blocker
March 24, 1982
183 cm

7 Makiko Horai
Wing spiker
Jan. 6, 1979
187

Reklamo lang

2005-07-04T16:25:00.000+07:00

July na! Start ng second half ng taon. Gusto ko lang i-congratulate ang aking mga friends na nagbitiw na ng mga salitang "I do", sa aking elementary friend na si aggie at sa aking sempai na si ate beth. Kung ano man ang meron kayo ngayon na naglead para pasukin ang pag-aasawa e di sana mawala. Tuloy-tuloy na ligaya para sa inyo!

-----------------

Wala akong mai-blog. Ilang linggo na akong ~~seryoso~~ nagka-cram para sa mga requirements ko. July na. Pagkatapos ng buwan na ito, tapos na rin ang semester. Stuck ako sa harap ng computer palagi. Humiram na nga ako ng laptop. Pagkagising ko yun na agad inaatupag ko. Punta ako sa skul, sa computer room pa rin ako nagbababad. Pag-uwi ko, (habang nanonood ng tv) tina-try ko pang may mapiga sa utak ko. I'm tired. Bihira na akong magkaraoke. Ang dami pa namang bagong jpop songs ngayon na gusto kong kantahin. Matagal na rin akong walang alcohol intake. Hindi naman ako lasenggera pero... Hindi ko na rin matandaan kung kelan ako huling nagdisco.

Matapos lang ang July, party animal na naman ako.

Wish ko lang.

"Filipino has no choice but to laugh, or else he will kill."

2005-06-22T12:18:00.000+07:00

Palagi na lang deskripsyon sa ating mga pinoy ang pagiging palangiti/palatawa. Kahit ano na ang nangyari/nangyayari krisis, kalamidad sa ating bansa, hindi puwedeng hindi magkakaroon ng pagkakataon para gawin natin itong katawa-tawa/katuwa-tuwa. I-share ko lang sa inyo ang article na ito galing sa www.inq7.net.

-----------------------------------

JOKES

There's The Rub
By Conrado de Quiros
June 22, 2005

THE GENERATIONS that came after Jose Rizal did get something from him. That is the capacity for satire. That was what Rizal excelled at -- he was at his best when showing up the foibles of the friars, who, like today's leaders did not share his humor and retaliated murderously -- and that is what we excel at. President Gloria Macapagal-Arroyo and company may not be laughing now but they did so uproariously when it was former President Joseph Estrada at the other end of the firing line, or text jokes. Firing lines and text jokes have been known to produce the same sensation.

Some of the current jokes are hilarious and reveal the Filipino's genius for creativity, something you wish he'd also put to other uses. The ones about Negros Occidental Ignacio �gIggy�h Arroyo practicing Ms Arroyo's voice and the President keeping silent about the tape out of fear the public might recognize her voice ("mabosesan") are absolutely witty. You want to catch the public pulse, you don't need to go farther than to listen to these jokes. I say this because I've heard Ms Arroyo's allies on TV repeatedly say that what the public wants today is not to hear the President confirm or deny it's her on the tape but to know who did the wiretapping. You will not hear a single joke, text or otherwise, about the whistle-blowers' inability to confront their crime, you will hear no end of jokes about Ms Arroyo's inability to confront the tape.

The jokes, of course, are not without the most serious implications. In this country, the world (of bad leaders) does not end with a bang, it ends with jokes. Or at least it is immediately preceded by them. That was how it was during Marcos' time, that was how it was during Estrada's time. In both cases, the jokes grew too plentiful and too inventive for the regime to stamp them out. Some could only have come from a Filipino mind, such as the one about the Japanese diplomat who praised Marcos by telling the Filipino people: "Why are you angry with your President? Your President robs you, your President robs you very much."

In Estrada's case though, I always thought the reality was funnier than the "Eraptions." Can anything be more hilarious than Estrada joining the countdown on New Year's Eve 2000 on national TV by counting, "10, 11, 12 ..." rather than "10, 9, 8..."? What a way for this country to start the third millennium after Christ.

My favorite among the current "Glorifications" is a tossup between two. One goes: Woman: "All the Arroyos are thieves." Man: "You're being unfair." Woman: "Why, are you an Arroyo?" Man: "No, I'm a thief." It's funnier in the original Tagalog. What can one say? The pickpockets of Quiapo steal only wallets. The pickpockets of Malaca?ang steal even votes.

The other is: "Flash: GMA's popularity has surged to an all-time high. Her CD has just gone platinum."

While at that, I do hear the pirated version of The Conversation has been doing brisk business in the various pirates' lairs of this country. Never have pirates done a more patriotic duty since Francis Drake scuttled Spanish galleons for loot for God and country.

Justice Secretary Raul Gonzalez has become an entire joke unto himself threatening to arrest not just those circulating the tape but listening to it. I saw Senator Sergio Osme?a III on TV last week openly saying he was personally distributing copies of The Conversation to the public and even held up the CDs to the camera. He dared Gonzalez to arrest him for it. Which puts Gonzalez in a bind: Anyone he does arrest can always demand to know why he hasn't arrested Osme?a.

Psychologists have explained the Filipino predilection for making a joke out of everything, including the grimmest of things, such as 9/11 (gallows humor, some call it) as a coping mechanism. Given the unrelenting and unbearable adversity that comes his way, the Filipino has no choice but to laugh, or else he will kill. I agree with it but submit further that the Filipino's capacity for satire is not just a defensive posture but also an offensive one. I submit it is the most potent weapon of the powerless in this country.

The Spanish and Marcos regimes, of course, were open tyrannies, bereft of freedom of expression. So people like Rizal fought it with satire, which was the only way to get around it. The Estrada and Arroyo regimes were/are veiled tyrannies, where freedom of expression is observed, but nobody, the leaders above all, bothers to listen to the people anyway. In the last two governments, in particular, the leaders developed such thick hides you could call them thieves to their faces and succeed only in insulting thieves.

Ah, but there is something just as effective as insult, if not more so. That is ridicule. Estrada and Ms Arroyo have never been stung by being made to look avaricious, but they have been stung by being made to look asinine.

But as in Estrada's time, the truly funnier, or more profound, jokes today are not to be found in text but in life, not in fiction but in fact. I myself find nothing funnier or more profound than Surigao del Sur Representative Prospero Pichay and company demanding that the rule of law prevail, that we should dwell only on how the tape was obtained and not on what's in it. If I recall right, the rule of law was Estrada's theme only last December during FPJ's (Fernando Poe Jr.�fs) wake, his claim being that the voters voted overwhelmingly for him, and so he was still the rightful president. If I recall right, the rule of law was Marcos' theme to the end of his days, his claim being that he won the "snap elections," and so he was still the rightful president. (In that respect, Ms Arroyo has more in common with Marcos than with Estrada.) Strange how this country's most brazen lawbreakers are also its fiercest invocators of the rule of law. It's the kind of joke where you could die laughing.

But that is nothing. Can any joke be funnier or more profound than the reality that we have a President we did not vote for?

---------------------------------

Hmmm. Mabuti sigurong exercise na hanapan natin ng katatawanan ang mga nangyayari sa atin. At least, less stressful. Hehehe. Pero tama lang ba na iwan natin sa ganitong estado ang masalimuot na pulitikal na sitwasyong natin? Hanggang pagtawa na lang ba tayo? Sana naman hindi. Dahil kung wala tayong gagawing aksyon, baka tayo din lang ang pagtatawanan ng ibang lahi/bansa. Or worse, itong mga taong siyang objects ng mga jokes e patalikod din tayong pinagtatawanan dahil nasa sila pa rin ang nasa posisyon ngayon.

Lumung-lumo

2005-06-18T16:28:00.000+07:00

Katatapos lang ng aking "pagtuturo" ng isang English class (opo, nagtuturo ako ng ingles, walang aangal) para tulungan silang maging prepared sa isang summit na gaganapin dito sa Japan bandang November. Hindi pa ako nakakaattend ng isang summit, pero nababahala ako kung kakayanin ba ng mga highschool students na tinuturuan namin ngayon na makipag-debate or kung ano man ang ginagawa sa summit gamit ang wikang Ingles. Manggaling daw sa iba't-ibang bansa ang mga students. Naaalala ko nung highschool ako, may mga kaklase na akong kinabibiliban dahil talagang alam nila kung paano gamitin ang Ingles. Kung iko-compare ko yun sa level ng mga tinuturuan namin ngayon, e mahabang paglalakbay ang aming kinakaharap... Sana nga may mai-contribute kami. Sana rin manggaling sa mga student yung drive o eagerness para matutong magpahayag gamit ang Ingles.

----------------------------------

Halu-halong emosyon din ang nararamdaman ko sa mga nababasa ko ngayon. Ano na kayang mangyayari sa Pinas. May mangyayari nga ba?

----------------------------------

May malaking problema ang isa kong kaibigang dito. Financial. Hindi ko alam kung paano makakatulong. Wala rin naman kase akong "finances".

---------------------------------

Wala ng bacon mushroom melt sa Wendy's dito. Takam na takam pa naman ako kanina. Nung March pa daw nila tinanggal sa menu nila. Sa lahat ng Wendy's kaya wala na? O dito lang sa Kyoto? Meron pa kaya sa Pinas? Special pa ang unang pagkain ko niyan. Libre ni Paeng. Nakatago pa rin hanggang ngayon (sana, kung hindi pa nagtatapon si Mama) yung carved-out name na galing sa pinaglagyan ng burger. Hikbi...

asan ang romance?

2005-06-16T16:27:00.000+07:00

napanood ko sa TV kagabi na sa original na story ni snow white, hindi ang halik ng prinsipe ang nakapagpagising sa kanya.

nung kinain daw kase ni snow white yung apple na may lason at hinimatay siya, binitbit siya ng prinsipe at nung mga dwarves habang sila ay naglalakbay. e napagod daw si prince at sa inis, tinuhod si snow white mula sa likod, nung nagjerk yung katawan ni snow white, lumabas yung apple na may lason kaya nagising sya.

at nung nagising, nagpakasal sila.

how sweet no?

Authentic ba daw?

2005-06-14T16:46:00.000+07:00

Nabasa ko kanina sa www.inq7.net:

President's voice on taped conversations '98% sure'--Bunye

PRESS Secretary Ignacio Bunye said he was "98 percent" sure that it was President Gloria Macapagal-Arroyo's voice on the wiretapped conversations with an election official but stressed that the bigger question was whether the tape was authentic.

"I have said that we are 98 percent sure," Bunye said in response to calls by lawmakers and independent groups for Arroyo to declare if it was her voice on the tape, which recorded her as having sought assurances from a poll executive of her win in the May 2004 election.

But Bunye said it was the "authenticity" of the tape that was in question.

"The voice could be genuine but that is where we take issue, in its authenticity (Iyang authenticity ang in question. Maaaring ang boses ay genuine but that is where we take issue, sa authenticity)," said Bunye who also disclosed that the President designated him to speak for her on the controversial tape.

With modern technology, it is possible to splice conversations to make it appear
like two persons are talking to each other, said Bunye on radio.

The tapes have been submitted to the National Bureau of Investigation for examination.

_______________________________

Nalito po ako. Inamin nila na si GMA nga yung nagsasalita sa tape. Pero in question kung totoo ba yung tape? So pag hindi totoo yung tape, wala ng bearing na kay GMA nga na boses iyon?

Maaring peke yung tape. Pinagdugtong-dugtong lang ang mga sinabi ni GMA sa magkakaibang panahon para makapagproduce ng ganyang klaseng tape? Kung ganun nga, ibig lang sabihin na may gagawa at gagawa talaga ng paraan para itanim (o lumalim pa) ang duda ng mga tao kay GMA. Concerned kaya ang mga taong/grupong ito sa kapakanan ng mahal nating Pinas? O baka naman iba lang ang balat ng mga iyan. Sa loob halimaw rin...

Kung taken man out of context at inisplice na lang yung mga conversations, aba, san namang context kaya sasabihin ni GMA yung mga words at numbers na narinig sa tape? Tsaka kailangan ding ikonsider yung flow ng speech act mismo. Mahirap yata yung splicing dahil bihira na sasabihin mo ang isang salita ng maraming beses na pare-pareho ang tono, accent, pitch, chuchu.

Malulusutan pa kaya ito?

"COOL BIZ"

2005-06-02T10:06:00.000+07:00

Nakakita na ba kayo ng isang common na empleado dito sa Japan? Iisa lang ang suot nila. Naka-powersuit yan forever. Hindi mo tuloy alam kung bisor ba ang isang empleado o taga-ayos lang ng mga files.

Okay sana ang "uniform" e. Kung winter. Aba e June na. Start na ng summer. Pamatay din ang summer dito. Umaabot din ng 90F ang temperature. Ang lagkit ng feeling. Imagine na lang natin ang paghihirap ng mga nakasuit. Nagtitiis ang mga tao mula June hanggang sa September sa pagpapawis ng kanilang mga katawan sa loob ng suit and tie.

Kasabay ng pagdating ng summer ang pagtaas ng energy consumption ng Japan. Tumataas din ang production ng ozone-depleting gases. Na dapat sila ang nangunguna sa pagreduce ng mga gases na yan. Dahil sa Kyoto Protocol.

Kaya naman, simula kahapon, ini-encourage ni Prime Minister Koizumi na maghubad na ang mga empleado. Hindi all-out ha. Tanggalin ang jacket, tanggalin ang tie, at buksan ang mga butones. Para naman "cool" ang dating. Lalo na at mainit naman talaga. Maaliwalas na (ng konti) ang pakiramdam, makakatulong pa pagsave ng environment.

At para ma-engganyo ang mga lalaking empleado sa bagong fashion na ito, magkakaroon pa ng fashion show para ipakita ang mga bagong designs ng businesswear, minus the suit and tie.

Kayanin kaya ng mga Hapon ang pagbabagong ito?

The usual attire of a Japanese employee, may it be winter, spring, summer or fall.

Prime Minister Koizumi showing off his new summer fashion.

Baka may makita na lang akong nagsusuot ng Roco fashion. Flowers and all (basta wag lang flowers na nakaipit sa tenga =). Well, hindi malabong mangyari.

Fruits Basket # 17

2005-05-25T18:32:00.000+07:00

Nabili ko na rin. Kalalabas lang niyang ngayong month. I am so excited. Nabasa ko na pero pahapyaw lang. Ang daming nakakalokang turn of events. Dun sa mga familiar sa anime series ng furuba, pinakilala na yung natirang dalawang juunishi character. Isang babae at isang lalake.

Ni wala sa hinagap ko na si ano-A ay isa palang babae!!! At lover niya si ano-B na may gusto kay ano-C na friend ni bida girl. At si ano-B ay may kagimbal-gimbal na secret na sinabi niya kay bida girl.

Sasabihin kaya ni bida girl sa iba ang nalaman niya?! Sa september pa ang next book... WAAAH!!!! I cannot contain this excitement. Ang tagal pa ng September!!!

NGEK!

2005-05-23T12:14:00.000+07:00

Ngayon lang ako nakabasa ng article ni Ambeth Ocampo sa PDI. Alam ko kase na nasa area siya ng History at hindi naman ako masyadong naeexcite sa area na yan. Pero nahuli ako sa title. Ishare ko lang sa inyo ang isang part.

"Eat your chicken pride."

"Been there, been that."

"Burn the bridge when you get there."

"Annulled and void."

"What's your next class before this?"

"Give him the benefit of the daw."

At a McDonald's outlet, "How much is the kidney meal?"

"You're barking at the wrong dog."

Marami pa niyan. Basahin niyo na lang ang buong article dito at mag-enjoy.

Sangandaan

2005-05-17T16:47:00.000+07:00

Tatlong taon. Isang grupo. Iba-ibang tao.
Marami na ang nagbago.

Nagsimula sa papraktis-praktis sa Aplaya
Sa kwartong saksi sa pagpapalaya
Hanggang ang diwa'y umabot sa Likha.

Panahong dumadaan
Dumadaming kaibigan
Tumitibay na samahan
Lumalawak na kaalaman
Sumasayang tugtugan
Lumalalim na unawaan

Sa dagundong ng agong
Sa kalampag ng kulintang
Sa palo sa pisngi ng drum
Bawat tunog mula sa kawayan

Nagtatagpo ang sanga-sangang kaisipan.

TULONG! HELP! WANTED!

2005-05-16T16:18:00.000+07:00

kung may alam kayong site kung saan pwedeng magdownload ng mga transcripts ng congress at/o senate sessions, o kaya yung transcript ng impeachment trial ni erap o kaya yung inaugural speech niya, pahingi naman po ng address ng site. kailangang-kailangang ko lang. please, please, please... m(_ _)m

Turning Japanese(?)

2005-05-14T12:48:00.000+07:00

Ilan sa aking mga realizations:

1. Alam ko na ang schedule ng mga bus at mga trains. At kung anong bus ang sasakyan ko para umabot sa specific time ng train, kasama ang oras ng paglakad =)

2. Nakakaramdam na ako ng inis kahit isang minuto pa lang late ang bus. Pwede kaseng hindi ko na maabutan ang susunod kong mga sasakyan.

3. Mahilig at madali talaga akong makatulog. Kahit saan. Bukod sa bahay, tulog ako sa jeep, sa tricycle katabi ng driver, sa bus. So hindi na kakaiba ang matulog ako sa train dito. Pero ang makatulog ng nakatayo?! Ibang talento na ito =)

4. Isa ng routine ang buhay ko. Gigising sa umaga, magprepare para umalis ng bahay at habulin ang bus. Madami na ngang familiar faces sa bus. Makakatulong kaya kung makikipagkilala na ako sa mga madalas kong makasabay?=)

5. Kaya ko nang kumain ng mag-isa sa canteen. Dati palagi ko kasing iniisip na malungkot. Tsaka pag kakain ka mag-isa sa canteen para stand-out ka. Foreigner na nga ako dito, mag-isa pa akong kumakain. Parang walang friends ba. Iniimagine ko din yung siksikan ang buong canteen pero yung table na gamit ko ako lang ang nandun. Parang pathetic. Pero wala palang pathetic-pathetic kapag kumalam na ang tiyan. Lalo na kapag tumitingin na sa iyo ang katabi mo sa computer room dahil sa "active" mong stomach.

Sa mga kilala kong hapon, babae man o lalaki habit na nila ang uminom bago matulog. Para maalis siguro ang pagod sa school o sa trabaho. Yung isa ko ngang sensei dati sa Pinas, overtime sa UP tapos pag-uwi kakain lang at iinom ng beer tapos matutulog na. Hindi na yata sila naglalabing-labing ni misis. Di ko alam kung sa lungkot o sa lamig pero ininom ko na ang isang can ng chu-hi kagabi bago ako matulog. Nakatulong naman. Nag-init naman ako. wehehehe.

6. Nagsasalita na ako mag-isa. Pero hindi pa naman sa labas ng bahay. Kapag nasa loob lang. Magkokoment sa mga pinapanood ko, etc. Minsan kase gusto ko lang icheck kung may boses pa ba ako dahil tunog lang ng tv at radio at kapitbahay ang naririnig ko pag mag-isa na ako sa kwarto.

---------------------

Sadista ang isang sensei ko dito. Pinagdownload kami ng Macbeth. Hindi para basahin kundi para i-edit. Sa corpus linguistics na subject ko. Hanapin daw namin ang mga punctuation marks.
Hindi kasi one-to-one ang correspondence ng mark sa function nito. Halimbawa, ang period may function na magsignify ng end ng isang sentence. May function din siya sa acronyms o abbreviations. Magkaibang period. So kailangang i-differentiate at magbigay ng distint symbols.
Buti sana kung ganyan lang. E ang apostrophe, tatlo ang alam kong iba't-ibang gamit nyan. Para ipakita ang possessive form (teacher's sadism); para sa contraction (doesn't, 'tis); at para sa quotation (ang tawag nila sa akin ay 'diosa').
Sino ba naman di maloloka dito?!
Buti na lang may pagka-masokista ako.

Gulat news

2005-05-11T15:13:00.000+07:00

Hindi ako nakareact agad kagabi nang sinabi ni paeng na ang aking favorite cabinet member ay nagresign na din. Ito na ba ang uso ngayon? Kakaresign din lang ni Yorac at ni Corpus. Daddy Dayrit, bakit po kayo nagresign? Feeling close ako sa dating DOH secretary kase may short stint ako sa isang office nila - ang National Voluntary Blood Services Program. Hindi naman kami nagmeet. Sayang nga e.
Nang mabasa ko ang artik sa INQ7 tungkol sa pagreresign ni Dayrit, hindi ako mapalagay. Sabi niya "It is time for me to resign my post as health secretary and transfer leadership...". Naturally, hindi ka aalis sa isang field na ginagalawan mo kung alam mong okay naman ang ginagawa at marami ka pang pwedeng gawin para dun. And what is with the four years? Napagod na ba siya?
Hindi na siya magiging visible. Mababawasan na ng ginagaya si Michael V. sa Bubble Gang. =(

---------------------

Isa pang nakakagulat na balita ay nang malaman ko noong Mother`s Day nang tumawag ako kina mama na si Liezl na aking recently-married pinsan (last week lang ng April) ay jontis na!!! Naglilihi na daw. Nagulantang ang aking buhay. Pero happy ako siyempre for you, insan! Dagdag na naman sa ating angkan...

Naunahan na naman ako. 4 years yata ang tanda ko sa kanya.

Hoy IKAW!!! wala ka pa bang planong magpropose?! =p

Haaay...

2005-05-08T12:17:00.000+07:00

Boracay sunset. Ang ganda-ganda naman...

Kahit di ako marunong lumangoy, mahal na mahal ko ang dagat...

Tuwing umuulan...

2005-05-06T15:20:00.000+07:00

Matagal-tagal ding hindi nadiligan ang lupa. Hay naku. Iba talaga ang feeling pag umuulan. Kaninang umaga pa itong ulan dito, hanggang bukas yata, walang tigil. Umiiyak kaya ang langit dahil tapos na ang Golden Week? =)

Ang sarap makakita ng mga young labers dito. Hindi masyadong touchy. Kaya nakakawindang pag may nakikita ako na nagkikiss sa public! Waah! Inggit lang siguro ako...

Masarap magkulong sa bahay pag ganitong umuulan. Pwedeng manood ng tv, makinig sa radio at sumabay sa music, matulog, magbasa. Masarap ding uminom ng mainit na kape kahit hapon. Kaso wala naman dito si bunso para ipagtimpla ako ng kanyang masarap na kape =).

Kaso dito ako ngayon, nakakulong sa computer room, may hinahabol na deadline. Hehe. Break lang ito.

Kanta muna.

Tuwing Umuulan at Kapiling Ka

(Eheads version)

Pagmasdan ang ulan,

Unti-unting pumapatak sa mga halama't mga bulaklak

Pagmasdan ang dilim,

Unti-unting bumabalot sa buong paligid t'wing umuulan

Kasabay ng ulan bumubuhos ang 'yong ganda,

Kasabay rin ng hanging kumakanta

Maari bang huwag ka na

Sa piling ko'y lumisan pa hanggang ang hangi't ula'y tumila na

Buhos na ulan, aking mundo'y lunuring tuluyan

Tulad ng pag-agos mo,

'Di mapipigil ang puso kong nagliliyab

Pag-ibig ko'y umaapaw,

Damdamin ko'y humihiyaw sa tuwa

Tuwing umuulan at kapiling ka

Pagmasdan ang ulan,

Unti-unting tumitila

Ikaw ri'y magpapaalam na

Maari bang minsan pa, mahagkan ka't maiduyan pa

Sakbibi ka't ulan lamang ang saksi

Minsan pa ulan bumuhos ka't h'wag nang tumigil pa

Hatid mo ma'y bagyo, dalangin ito ng puso kong sumasamo

Pag-ibig ko'y umaapaw,

Damdamin ko'y humihiyaw sa tuwa

Tuwing umuulan at kapiling ka

(Oooohhh)

Maari bang minsan pa, mahagkan ka't maiduyan pa

Sakbibi ka't ulan lamang ang saksi

Buhos na ulan, aking mundo'y lunuring tuluyan

Tulad ng pag-agos mo,

'Di mapipigil ang puso kong nagliliyab

Pag-ibig ko'y umaapaw,

Damdamin ko'y humihiyaw sa tuwa

Tuwing umuulan at kapiling ka

Minsan pa ulan bumuhos ka't h'wag nang tumigil pa

Hatid mo ma'y bagyo, dalangin ito ng puso kong sumasamo

Pag-ibig ko'y umaapaw,

Damdamin ko'y humihiyaw sa tuwa

Tuwing umuulan at kapiling ka

Kinanta niyo ba yung Oooohhh?
Another wave of homesickness...
Walang katapusan...

Golden Week

2005-04-30T14:19:00.000+07:00

Yehey! Mahabang bakasyon para sa mga students, teachers, employees dito sa Japan simula kahapon hanggang Friday next week. Hindi lang ako kasing-swerte ng iba dahil may pasok ako sa lunes at sa friday. Huhu.

Kahapon ay Midori no hi. Araw ng Berde. Hindi berdeng mga utak kundi Araw ng nature. Noong unang panahon kase, sineselebreyt tuwing April 29 ang bday ni emperor Showa. Eh nature-lover ang lolo natin kaya ginawa nilang nature day nung namatay ang emperor.

Sa May 3 naman, Kenpo Kinenbi o araw ng konstitusyon. May 3, 1947 naging effective ang post-war konsti ng japan.

May 5 naman ay Kodomo no hi. Araw ng mga bata. Araw din kaya ng paggawa ng mga bagong bata?! =) Actually hindi araw ng lahat ng bata ito. specifically, araw ng mga batang lalake kung saan pinagpi-pray ng mga pamilya ang health ng kanilang mga batang lalaki. at sa bawat bahay na may batang lalaki, may nakasabit sa koinobori (carp-shaped streamers).

Ang May 4 naman ay tinatawag nilang Kokumin no Kyujitsu o translated as Between Day. pero literally it means araw ng mga citizen. Kapag napagitnaan ng dalawang holiday ang isang araw, dinideklara na rin itong holiday. Unless ang pagitan, or the between day, is a sunday. winner di ba?

Para sa mga naiipit na dates, May 2 at 6, ginagamit na ng mga nanay at tatay ang kanilang paid vacation para dito. At may mga ibang companies din na hindi na rin nag-ooperate sa mga ipit na araw dahil mas magastos daw. swerte!

Kaya naman inaabangan itong Golden Week na ito. Mapupuno ang lahat ng mga pasyalan; amusement parks, aquariums at kung ano-ano pa. Magsisiksikan sa mga train stations. Parusa ang pagpunta sa USJ at Disneyland. =(

hindi lang ito golden opportunity para makapagpahinga at makapagrelax. golden opportnity din ito sa business at sa economy. lumalabas ang pera ng mga Hapon, umiikot sa market.

yun nga lang pwede ding matapos ang golden week na doble ang pagod mo dahil sa hassle at stress. harharhar.

Worst Rail Accident

2005-04-26T18:05:00.000+07:00

Nakakatindig balahiboang nangyari kahapon ng umaga sa isang JR (Japan Railway) train. Mahigit sa 70 na tao ang namatay at mahigit sa 450 ang nasugatan ng bumangga ang train sa isang residential building sa Amagasaki, Hyogo prefecture.
Tingnan niyo lang ang pictures na ito.

Parang dinikit sa dingding itong pangalawang compartment ng train. Hinulma sa shape ng building.

Seven lahat ng compartments ng train na iyan. Yung unang compartment, sa kung ano mang dahilan, nagkasya sa parking space ng building.

Terible. Isa lang siyempre ang sinasabi ng mga nawalan ng mga mahal sa buhay dahil sa aksidenteng ito. Ang maibalik ng Japan Railway Co. ang kanilang mga magulang, anak, kamag-anak, at kaibigan.

--------------

kinuha ang pix sa site na http://story.news.yahoo.com/news?mpl=story&u=/050425/481/tok85304250805

Pagtitipid

2005-04-24T11:23:00.000+07:00

Buwan-buwan akong nakakatanggap ng sweldo sa DOM kong sakang. Doon ko kinukuha lahat ng dapat (at hindi dapat) kong pagkagastusan: bayad sa bahay, phone, gas, electricity, insurance, books, pagkain, pangkaraoke, pangdisco, etc., etc. Siyempre kailangan ko ding magtipid pa lalo para makatawag sa pinas. At para naman fair, since may trabaho naman si paeng, inoobliga ko din siyang tumawag din sa akin, kahit isang beses sa isang linggo.

Kung ano-ano na ang pumapasok sa utak ko para makatipid dahil may kailangan talaga akong bilhin na mga gadgets (andyan ang laptop, mp3, digicam, etc.). Sinusunggaban ko lahat ng libreng lunch o dinner. Kahit malayo basta inaabot ng bike, bike ang beauty ko para tipid sa bus fare (minus baby fats din kase) .

Pero minsan, napapagastos din ako sa pagtitipid ko. Pag may nakita akong naka-sale sa supermarket, bibili ako. Hindi ko na babasahin. Halimbawa, may nakita ako dating murang coffee. Mocha blend pa. Walang basa-basa. Binili ko. Nang inuwi ko na sa bahay, hindi pala instant. Alangan namang bumili ako ng coffee maker di ba?

Si paeng naghahanap din ng paraan para makatawag ng mas madalas sa mas murang halaga. Tumawag kagabi, nagsisigawan na kami hindi pa namin maintindihan ang isa`t-isa. Sa seven minutes na pag-uusap namin, wala akong sinabi kung di "Ano? Ano kamo? Labs, hindi kita maintindihan. Ang hina ng dating mo. Ano ulit?" Hanggang sa naputol pa yung connection.

Mura nga yung card na nabili, panget naman connection. So napilitan siyang tumawag ulit, gamit na yung cellphone niya. =)

Ang moral of the story: Gumastos na lang tayo!

:(

2005-04-21T10:35:00.000+07:00

Magsusulat sana ako ng isang entry na naisip ko kahapon pero hindi ako makapag-concentrate. Kakatawag lang ni paeng at denied ang kanyang visa papunta dito. Huhuhuhu :(

Ang Lindol

2005-04-15T13:49:00.000+07:00

sarap na naman ng buhay sa manila. im sure madami na naman ang nawindang, nagpanic, natawa, at nagpasawalang-bahala ng balita tungkol sa lindol na dapat ay nangyari kahapon. wala ako. sayang. di ako natawa, nawindang o nagkibit-balikat man lang. hay naku, kelan kaya titigil ang mga tao na magpaka-prophet kuno at manghula ng mga ganyang bagay?

may narinig akong kwento dati. tungkol sa isang foreigner daw na nakatira dito sa japan. sa tokyo (kanto area) siya unang tumira pero nang malaman niyang maraming hula-hula tungkol sa lindol, lumipat siya dito sa kansai area (osaka, kyoto, kobe). eh kaso nagkaroon ng great-hanshin earthquake. e di nadale siya.

hindi ko lang alam kung totoo itong kwentong ito =)

Lunes na naman

2005-04-11T16:24:00.000+07:00

Koreksyon, matatapos na naman ang Lunes. Parang kaliwa`t kanan ang activities ko ngayon. Naks, feeling busy talaga. Well, sorta. Nagstart na ang spring semester at ako po ay M1, 1st year sa Graduate School of Language Education and Information Science sa Ritsumeikan University. Last Thursday umattend ako ng klase, Language Information. Naloka ako. In Japanese diniskas ang computer language. Mas naloka ang sensei ko kase may tinanong siya kung ano ang ibig sabihin ng CPU, hindi nasagot. Taas na pala ng computer literacy ko dito compared sa iba kong klasmeyt. =)
Nung Friday naman, tungkol sa Second Language Acquisition ang subject. Ang daldal nung sensei. At wag ka, nagpakilala kami isa-isa. Naubos ang isa`y kalahating oras sa kuwento niya at pagpapakilala namin! Feels like elementary days are back.
At ngayon, naghihintay ako ng 7:40 para sa huling klase sa araw na ito. 10:40am pa lang nandito na ako skul. Kung mahihiwalay ko lang kaluluwa ko sa aking katawan, tatapikin ko ang aking balikat at sasabihing "Hoy, gumising ka nga. Uwi ka na lang at baka makatulog ka sa klase. Para kang Hapon niyan. "
I need a hug.
-----------
The sakura is now in full bloom. Nung weekend, daming laseng na Hapon, tanghaling tapat. Its their way of celebrating the new season. Actually, spring is equated with the beginning of the year. Kaya naman, very meaningful ang sakura. New life. At pag nakita mo nga naman ang cherry blossoms, mapapakanta ka ng ang gaan-gaan ng feeling, with mathcing pa-sway-sway ng buhok.
Sana makapag-hanami din kami. Wala pa akong digicam to capture the beauty of the season. Huhuhu. (ToT)
Puwede ba yung magbibigay sa akin ng hug samahan na ng digicam?

2005-04-05T11:40:00.000+07:00

Kinuha ko sa editorial and opinion section ng inq7.net. na may title na Professors are victims of academe inbreeding.

"The good journalists are too busy with their jobs to waste time teaching, so it is those who don't make the grade that are reduced to teaching. This is not only my opinion; ask any reputable working journalist and he will have the same opinion. (That is why I have rejected many offers to teach journalism.) If that is true with journalism professors, it must also be true with economics professors."

------------

Nakalimutan siguro ng sumulat na natuto siya sa mga professor na iniisip niya na hindi sapat ang kakayahan parang maging magaling na journalist.
Isang salita lang ang naiisip ko: HAMBOG.

Tiring Monday

2005-04-04T16:01:00.000+07:00

Lunes palang pagod na ako. Ano ba yan? Masakit na ang mata ko kababasa ng kung ano-ano dito sa net, ng mga forms na kailangan kong ayusin at sagutan. Kung saan-saan din ako nagpupunta. I mean, kung saan-saang building ng skul ako nagpupunta para magtanong ng mga class schedule, posibleng raket and many more to mention.

-----

Kung hindi pa tumawag si paeng hindi ko pa malalaman na wala na si Pope. Naibalita naman dito sa Japan, medyo tanghali na. Nakakalungkot. Hindi lang ang mga Kristyano dito sa Japan ang nagluluksa. Lahat. Pati ang mga Japanese na hindi kumportable sa pagpapakita ng emosyon sa publiko, umiiyak, nagpupunas ng luha sa mga simbahan. Patunay lang na higit pa sa isang religious leader si Pope. Naalala ko yung pinakitang video niya halos wala na siyang kontrol sa kanyang movements. Naiiyak na naman ako. Mag-offer po tayo ng prayer or moment (para sa mga hindi nagdadasal) para sa ating Mahal na Pope.

Busy, busy, busy

2005-04-02T15:50:00.000+07:00

Kainis naman. Kung kelan madami akong kwento saka naman wala akong oras para magblog. Why o why like this and like that??? Fly muna ako. May libreng dinner. Hehehe. Yan ang mga bagay na hindi dapat palagpasin ng isang estudyanteng tulad ko (matakaw pero matipid!!!).

Update ako. Hopefully bukas.

Mabuhay! Buhay!

2005-03-27T10:13:00.000+07:00

Happy Easter sa lahat!!! Pasko na naman!!! Ng Pagkabuhay! Bagong buhay! Bagong simula! Sa dinami-dami ng oras na inilaan ko sa pag-iisip (hindi lang nitong nakaraang linggo) ng mga bagay-bagay (kung bakit ako nandito, kung ano talaga gusto ko, kung anong mga puwede kong gawin, etc., etc.) wala pa rin akong malinaw na mga sagot. I am not disappointed. Pagod lang. Same questions. Same dead-ends.

Enjoy na lang natin ang buhay. Dahil may mga taong naglalaan ng oras, pagod, pagmamahal sa bawat isa sa atin. Kahit sabihin na maraming problema ngayon ang mundo at maraming nawawalan ng pag-asa dahil dito, nakakalimutan natin na tayo ay BUHAY! Na tingan ang ganda ng buhay. Instead na magconcentrate sa (konting) problema. Experience natin kung gaano kaganda ang mundo tulad ng sabi ni Louis Armstrong sa kanyang kanta.

WHAT A WONDERFUL WORLD

I see trees of green, red roses too
I see them bloom for me and you
And I think to myself, what a wonderful world

I see skies of blue and clouds of white
The bright blessed day, the dark sacred night
And I think to myself, what a wonderful world

The colours of the rainbow, so pretty in the sky
Are also on the faces of people going by
I see friends shakin' hands, sayin' "How do you do?"
They're really saying "I love you"

I hear babies cryin', I watch them grow
They'll learn much more than I'll ever know
And I think to myself, what a wonderful world
Yes, I think to myself, what a wonderful world

Oh yeah

Boring event

2005-03-22T16:43:00.000+07:00

Kahapon, natapos na ang isang chapter sa buhay ng isang friend at sempai, si ate beth. Nakuha na niya ang bunga ng kanyang dalawa at kalahating taong pamamalagi dito sa land of the rising sun. Tinanggap na niya ang kanyang diploma. (klap, klap, klap)

At siyempre, bilang pamilya niya dito sa Japan, ako, si cecile, at si drey ang kasama niyang nagbihis, nag-make-up, nagbitbit ng gamit, at nagkodak para sa joyous moment na ito.

Imagine nyo na lang apat na pinay, punong-puno ng energy, giggling all the way sa stadium, ina-admire at chinachaka ang mga damit ng iba pang students.

Bumababa energy namin nung nagstart na ang ceremony.

Binuksan ang curtain sa stage. Nakaupo ang mga heads ng bawat department at lahat sila lalake. Pati emcee, lalake. Pinakilala isa-isa. Nagspeech ang dean ng grad school. Tinawag ang bawat representative student ng department para tanggapin ang certificate. Sa bawat pagtanggap ng certificate, ang representative, aakyat sa stage. Bow sa right. Bow sa left. Lakad papunta sa table. Bow sa dean. Tanggap ng papel. Atras. Bow ulit. Lakad sa left wing ng stage. Bago bumaba ng hagdan, hindi symepre puwedeng kalimutang mag-bow. Bow sa right, at bow sa left.

My gulay! Pinakamaraming bow na nakita ko sa isang upuan.

Pati pala kami sa audience dalawang beses na pinatayo at pinagbow, sa hindi ko malamang dahilan. Walang music. Walang air of festivity. Tahimik, stiff. Nakatulog na nga si ces ng nakanganga (at may picture kami to prove it). Ito na ang pinaka-nakakabatong 30 mins na naranasan ko.

Isang linggong kawalan...

2005-03-18T17:09:00.000+07:00

hay naku. hirap ng bakasyon ha. ako lang yata ang taong hindi natutuwa ng lubos sa bakasyong tinatamasa ko ngayon (as of speaking, since october =)). hinihintay ko lang ang pasukan sa april. ang spring. ang haba ng winter...

ano ba ang mga ginawa ko simula noong isang linggo? bukod sa pag-aayos ng mga kailangan ayusin for april, wala. wala akong relevance. nasa bahay lang. nood tv, nood ng movie, nood ng sex and the city. luwa na nga ang mga malalabo kong mata. ayaw ko talaga ng ganito. mas lalo akong tinatamad dahil wala akong kailangang ma-accomplish.

umiiwas din ako sa halos gabi-gabing gimik ng mga kasama kong pinoy dito. ubos pera. hindi naman sobra-sobra ang tinatanggap ko sa aking patron =)

pero syempre may sinasamahan pa rin naman ako. tulad nung wednesday. pumunta kami sa isang disco. 80`s nite daw. excited kami. okay naman yung place. nothing exceptional. halos lahat ng goers ay foreigners. dadalawa lang ang table. nakatayo lahat. gusto mo man o ayaw mong sumayaw. enjoy naman ako doon. sobrang ganda ng pagka-high pag pawis-pawis ka na at umiindayog ka ng walang pakialam. yung mga kasama ko din. to the highest power ang energy. considering na dami na rin kaming alcohol intake. sakit nga lang ulit sa bulsa. pero worth it para sa akin. basta sayawan, hindi ko inaayawan...

nakauwi na kami ng thursday ng 7am. tapos may nag-aya na isang friend na magpasyal. may kotse siya at libre kaya kahit bigat ng mga katawan namin, sumama kami. punta kami sa shiga prefecture(lugar ng mga ninja) para tumingin ng mga isda. umuulan nga lang kaya hindi kami masyadong nakapag-strolling-strolling.

nagkaraoke din kami kagabi. sa isang lugar na parang hotel. at nomihodai (drink all u can). puno ng iced cocoa ang tiyan ko. siguro mga limang baso. plus isang baso ng strawberry milk at moscow mule. para na akong 5-month pregnant nung lumabas ng karaoke at pumunta sa yakiniku place (bbq). tsalap, tsalap! may squid pa!

o diba? walang relevance talaga buhay ko. hehehe. naghihintay yung mga japanese books ko sa aking shelves. kailangan kong mag-aral. yan dapat ang smart way of spending my free time. pero mas nauna kong binigyang pansin ang sophie`s world. at ngayon matatapos na ako sa the da vinci code. at may apat pa na books na naghihintay sa akin. magstay na lang ako sa bahay. walang socialization with other piplets. basahin ko na lang mga books ko. baka maging hikikumori ako =(

ilang linggo pa ba bago mag-april? 2 weeks. 14 days. hirap kase. bawat galaw labas pera. may pinag-iipunan pa naman ako... sige na nga magpapakatino na muna ako... tagay naman jan! =)

Laking-probinsya

2005-03-08T15:27:00.000+07:00

Nakaamoy ako ng nasusunog na dahon ng saging habang naglalakad pauwi. Naisip ko ang Pinas. At parang naamoy ko ang Pangasinan. Sa Pangasinan kase ako nakakakain ng pinakamasarap na tupig (isang uri ng suman na binabalot ng dahon ng saging saka niluluto). Biased ako kase tubong-Pangasinan ang mama ko. Pwede ko rin sabihing laking-Pangasinan ako. Nung bata kase kami, pinapadala kami sa Calsib, Aguilar, Pangasinan para magbakasyon. Siguro para maging close kami sa mga kamag-anak namin. O kaya siguro para makatipid sina mama =)

Naaalala ko kase noon, buong bakasyon nasa Calsib lang kami papadalhan lang kami ng mga kung ano-anong pagkain saka hahatiin sa aming lahat. Siyam na magpipinsan, lolo at lola, dalawang uncle at isang auntie. Mayaman kami pag nasa probinsya. Sikat din kase syempre bisita ang turing sa amin ng ibang tao. Taga-Manila kasi.

Sa dinami-dami ng bakasyong inilagi namin doon, marami akong natutunan. Mga bagay na nakatulong sa akin ngayon...

1) Natuto ako ng Ilokano/Iloko. Laking tulong noong college. Kapag may paper kami sa Linguistics sarili ko na ang informant ko. O kaya si mama.
2) Kaya kong magsaing ng di gumagamit ng rice cooker. Feeling ko achievement yan, lalo na`t nandito ako sa Japan. Pero may rice cooker din naman ako ngayon =)
3) Natuto akong magsugal. Kara-kruz, lucky 9, tong-its. Kahit mga balat ng kendi dati ginagamit naming pera. Nagkakanakawan pa at nag-aaway dahil dyan.
4) Natutunan ko din na ang mga hindi ko na kailangan ay pwede kong pagkakitaan. Dati kase hati-hati kami sa ulam. Naalala ko, longganisa yung ulam namin. Pantay-pantay. E mas makanin ako kesa ulam, e yung matatanda kong pinsan kulang sa ulam. Ang ginawa ko, binenta ko yung kalahating longganisa sa kanila. Pansugal ko kinabukasan =>.
5) Marunong din akong magtipid. At magtiis. Minsan to the point na hindi ako kumakain. Minsan aabot na magdadamot ako. Pero hindi na ako nagdadamot ngayon. Tanong nyo pa sa nanay ko.
6) Natanim din sa akin na masarap ang malaking pamilya. Kahit kalahati sa amin maraming dinadalang problema. Sama-sama pa rin. Tulong-tulong. Isang pamilya talaga.

Miss ko na ang probinsya namin. Miss ko na yung ilog. Miss ko na yung mga tao na umaga palang e nasa kalsada na at may hawak na ginbulag. Miss ko ng makipagsayawan kapag fiesta.

------

Mukha bang nalulungkot na naman ako? Okay lang. Moments...

Ang kagandahan ng friendster

2005-03-01T15:36:00.000+07:00

mula sa isang bulletin post na galing sa aking circle of friendsters. sumakit ulo ko habang binabasa ito dahil sa pigil ang tawa ko dito sa internet room namin.
------------------------------

Dear Anak,

I'm writing this letter slow because I know you can't read fast. We don't live where we did when you left home. Your dad read in the newspaper that most accidents happen within 20 miles from your home, so we moved. I won't be able to send you the address because the last West Virginia family that lived here took the house numbers when they moved so that they wouldn't have to change their address.

This place is really nice. It even has a washing machine. I'm not sure it works so well though; last week I put a load in and pulled the chain and haven't seen them since. The weather isn't bad here. It only rained twice last week; the first time for three days and the second time for four days. About that coat you wanted me to send you, your Uncle Stanley said it would be too heavy to send in the mail with the buttons on, so we cut them off and put them in the pockets.

John locked his keys in the car yesterday. We were really worried because it took him two hours to get me and your father out.

Your sister had a baby this morning; but I haven't found out what it is yet so I don't know if you're an aunt or an uncle. The baby looks just like your brother....

Uncle Ted fell in a whiskey vat last week. Some men tried to pull him out, but he fought them off playfully and drowned. We had him cremated and he burned for three days.

Three of your friends went off a bridge in a pick-up truck. Ralph was driving. He rolled down the window and swam to safety. Your other two friends were in back. They drowned because they couldn't get the tailgate down.There isn't much more news at this time. Nothing much has happened.

Love, Mom

P.S. I was going to send you some money but the envelope was already sealed.

Mabahong usapan (ulit)

2005-02-25T14:20:00.000+07:00

Kabanata 2

B: Hindi mo naman kase mapipigilan ang utot no. Pag kami nga ni E (jowa nyang forenjer) nasa loob ng isang futon, magagalit yun pag bigla na lang akong uutot.

A: Ang arte naman ni E!

B: Sabi niya pag uutot tumayo naman daw at lumayo.

C: E paano kung maginaw? Di ba nakakatamad tumayo.

B: Yun nga ang sabi ko sa kanya, syempre in English. Kaya nilalabas ko lang ang puwet ko pag umuutot!

(Tawanan na naman)

A: Di pag si E naman uutot, tumatayo? lumalayo?

B: Ano ka?! Gago nga yun e. Uutot sa loob ng kumot. Minumura ko nga e.

C: Ano naman sabi nya?

B: Okay naman daw umutot, dagdag init din daw yun! Tipid sa kuryente.

(Itutuloy ulit)

Mabahong usapan

2005-02-23T14:53:00.000+07:00

Isang gabi, habang nanonood ang tatlong magkakaibigan (sina A, B, at C) ng Riding in cars with boys sa isang 6-tatami room...

May pumururot...

Napakunot si A. Inisip kong utot ba yun. Binalewala na lang dahil hindi naman umamoy.

Nang matapos na ang movie...

B: Naipit ang tiyan ko, kaya nautot ako. Pero wala namang amoy. Okay lang di ba?! (Medyo mataas ang boses, defensive ang lola ko! )

Biglang tatawa si C.

C: Si mama, pag may umuutot feeling niya nababawasan ang pagkatao niya. Ewan ko ba dun. Sobrang arte! Pag kami nga ni D (mas nakababata niyang kapatid) nauutot, sinasabi niya Lumayo kayo!!! Lumayo kayo sa akin!!! Mandiri naman kayo. Kung uutot kayo, lumabas kayo ng bahay. Hay naku, ang mama ko talaga...

Napuno ng halakhak ang maliit na kwarto. At ito ang simula ng mahabang mabahong usapan...

(Itutuloy)

Yuki Asobi

2005-02-21T16:16:00.000+07:00

Hindi ko ipagpapalit ang init ng Pilipinas sa lamig ng kung ano mang bansa. Isang bagay lang talaga ang kulang sa Pinas para maging perpekto ito: SNOW!!! (Wish ko magka-snow pagkatapos mawala ang polusyon, crime, graft, corrupt people, etc; which means near to imposible ito) Pero dahil wala naman tayong snow sa Pinas, para din akong batang nakipaglaro sa kapwa ko bata (ages 5-25) sa snow nang sumama ako sa isang volunteer activity kahapon sa Makino, Shiga (katabing prefecture ng Kyoto).

Sarap makipag-batuhan ng snow. Sarap yung alam mong mas malakas kang bumato sa mga kalaro mo. Sarap habulin ng mga bata at ibaon sa snow. Kulang na lang ang mag-ski. Hindi naman kami prepared sa outfit kaya next time na lang... Next year pala =)

Isang picture sa loob ng kamakura (igloo; na hinukay ng co-volunteers namin ng dalawang oras).

Inuman session

2005-02-18T01:26:00.000+07:00

Grabe na ito. First entry na lasheng ako. As in. Ang hirap magtype. Kainuman ko si ate beth at drey at ces (pero ayaw na niya after two rounds). I'll post their pix next tym. Ang hirap magtype. Ang hirap din magcollect ng thoughts. Gusto ko lang ishare ang gurl's nyt out. Talks about life, friends, sex, etc., etc. Hirap ng walang ginagawa. Ang choices lang ay bar (which we did last friday), karaoke (two nights ago), movies (kahapon) at inuman (ngayon at sa susunod na mga araw)... Pwede pala itong pagsamahin sa isang gabi. Hay naku... Sana sa susunod ng mga araw mas may katuturan ang mga gagawin namin (that is academic?!) Hehehe. Skolars pa naman kaming lahat...

Project 2005

2005-02-16T14:29:00.000+07:00

May naisip akong brilliant idea para i-spend ang March. Since wala pang pasok at tinatamad din naman akong magpart-time job (unless kikita ako ng isang lapad sa isang araw), naisipan kong gumawa ng script! Yes, magsusulat ako ng script para sa isang pelikula. Nainspire ako dahil kakapanood ko lang ng bagong Kris Aquino movie (with Starstruck ultimate survivors) at Kristine-Diether movie. Ha! Kayang-kaya ko ding gumawa ng ganyang klaseng pelikula =)

Baka pwede ulit si Kris magpahawak ng suso. Sino ba ang madalas gumanap na bading ngayon? Wag na si Eric Quizon kase siya na nga yung humawak sa movie. Pwede siguro si Albert Martinez (napanood niyo ba yung Pusong Mamon?) o kaya si Ricky Davao Si Roderick Paulate kase nalilinya na sa horror films.

Since nauuso na ngayon na pinopromote din sa pelikula ang mga kanilang mga sponsors, maglalagay ako ng madaming scenes na katulad ng kay Kristeta na mabubulunan dahil sobrang chunky ng Purefoods corned beef. Mamamatay kaya siya??? Hhhmmmm...

Pwede rin siguro si Tita Shawie at Aga. Di ko napanood yung recent movie nila pero parang ganun din ang istorya, love story. Pero hindi sila magkakatuluyan kase ayaw nilang magcompromise kung sa Mcdo kakain o sa Jollibee.

Basta! Abangan niyo na lang ha. At kung may gustong magproduce nagyon pa lang, paki-email na lang ako ha :)

Sa pagtapos ng Feb 8...

2005-02-08T21:07:00.000+07:00

Nagsimula naman ang buhay ko bilang isang silver lady. Yes, ako po ay 25 na simula ngayon. At bilang unang pasabog, niregaluhan ko ang aking sarili ng isang pasa sa hita. Nasemplang ako. Hindi umuulan, hindi madulas ang daan. Natural lang akong tanga. Kahit anong itanda ko siguro mananatiling may isang uri ng katangahan sa aking pagkatao. Kukunan ko sana ng litrato ang aking maputi at mabilog na hita para maipakita ang kulay ubeng parte na resulta ng aking pagkasemplang pero baka kumalat sa internet at maging instant hita lady ako. Diosa ng mga hita?!

------

Silver=25. May tatag, may tigas (hindi ang tigas na iniisip mo). Pinatibay ng panahon. At patuloy na pinatitibay pa.

25=Silver. Second-best? Puwede na ba ito sa akin? Okay na ba ako sa mga nangyari sa buhay ko? Suicidal ba ang dating ko?

25. Half of 50. Mid-life crisis na ba ito? Nyek, parang ang aga ko namang mamamatay...

25. Quarter of 100. May quarter-life crisis ba? Ang haba naman ng buhay ko pag nagkataon. Well, kung ganun man dapat maging masaya. Marami pa akong gustong gawin. Marami pa akong dapat gawin. Marami pa akong plano. At may mga plano rin si Lord para sa akin.

------

Ang hirap magbirthday ng malayo sa mga mahal sa buhay. May mga friends naman ako dito pero iba pa rin siyempre. Well, pinili ko naman ito. So I will stick with this decision. (Take note that I used the active sentence construction and not the passive construction: I am stuck...) Hindi naman masasayang ang pagkakataong ito sa akin. Mahirap lang dahil hindi ko pa makita ang dulo. Pero sure ako na hindi ito panget, masama o walang kwenta.

------

Balak ko sanang magkaraoke mag-isa at bumirit ng hindi iniintindi na wala ako sa tono o panget ang boses ko. Next time na lang. Makakanta ko rin ang: It's my party and I'll cry if I want to, cry if I want to. Wooh-hoo-oh.

------

Happiness is a choice.

Believe in people and enjoy life.

Isa na namang quiz

2005-02-07T15:14:00.000+07:00

Your Dominant Intelligence is Logical-Mathematical Intelligence

You are great at finding patterns and relationships between things.
Always curious about how things work, you love to set up experiments.
You need for the world to make sense - and are good at making sense of it.
You have a head for numbers and math ... and you can solve almost any logic puzzle.

You would make a great scientist, engineer, computer programmer, researcher, accountant, or mathematician.

What Kind of Intelligence Do You Have?

-----

hehehe. i was into math until highschool. kaya nga dami nagulat when they found out na im currently in the field of language/linguistics.

Another quote

2005-02-07T13:53:00.000+07:00

"I may not be perfect still I am beautiful."
-- Tets Parsram

Quote for the day

2005-02-03T14:16:00.000+07:00

"I was born to do higher things than to engage in verbal abuse with bureaucrats who represent the lowest life-form." -- Miriam Defensor-Santiago

Mayaman talaga ang mga Hapon

2005-02-02T14:24:00.000+07:00

Kagabi may napanood akong show na ang guests ay kakaibang nga Hapon. Kakaiba dahil sa yaman nila. As in sobrang yaman! Yung mga pinagsasabi nilang halaga ng mga kotse, bahay, jewelries e hindi ko ma-imagine. Halimbawa, yung bahay ng isang cosmetologist ay 8-oku yen. Kung hindi ako nagkakamali, eto yan: 8000000000... Isang bahay lang yang! Hindi pa kasama yung nasa loob. Ang halaga ng isang yen ay .54 pesos. Nakakalulang pera. Hindi ko talaga maimagine. Kasya kaya yun sa isang bag?
Meron ding guest na may kotse. Hindi naman masyadong special yung kotse niya. Isa lang naman siya sa 50 taong may ganung kotse.
At nung tinanong yung presyo ng mga relos nila, nagrange mula 3000000yen hanggang 30000000yen ang presyo. Tadtad ba naman ng kung ano-anong mamahaling bato e. Kahit siguro kaya kong bumili ng ganyang relos, di ko gagawin. Magwawaldas ako ng ganyan kalaking pera para lang malaman ang oras?! Meron namang G-shock na 250 pesos lang =) Haller?! Para ka nang may bahay sa wrist mo!
Ang bitter ko ba? Ang isang dyosang galing sa third-world na bansang tulad ko e hindi lubos maisip kung bakit may mga ganyan kayamang tao, samantalang napakaraming tao (kasama na sa Japan) ang hindi nakakakain ng sapat. Kahit anong trabaho nila e hindi masuportahan ang pamilya. Nakakalungkot no? Hindi mo rin naman sila masisi dahil pingahirapan naman nila ang pera nila. Resulta naman daw iyon ng ilang taong pagtatrabaho at pagtitipid at pagtitiis. Wala ring karapatang magalit dahil hindi naman sila nandaya ng kapwa para makuha ang yaman nila. Iilan lang ba sa mayayamang mga Pinoy ang masasabi nating galing sa sarili nilang hirap ang yaman nila ngayon? Na wala silang nilinlang na tao para mapasa-kanila ang yaman na kanilang tinatamasa?